Bana O’nun Kabrini Gösterin!

Peygamber Efendimiz ﷺ döneminde mescidi temizleyen siyahi bir kadın vefat etti.

Sahabeler onu defnettiler ancak Resûlullah'a ﷺ haber vermediler.

Bir gün Efendimiz, ﷺ kadını göremeyince onu sordu.

“Vefat etti” denilince:

"Bana haber verseydiniz ya!

Bana onun kabrini gösterin." buyurdu.

Ve kabrine giderek cenaze namazını kıldı. (Buhârî)

Ne büyük bir merhamet, ne eşsiz bir vefa! İnsanların belki de önemsemediği bir insanın yokluğunu Allah'ın Resûlü ﷺ fark etmişti.

Çünkü onun nazarında insanın değeri makamıyla, servetiyle ve şöhretiyle değil; imanı, samimiyeti ve güzel amelleriyle ölçülüyordu.

Ne yazık ki bugün insanları çoğu zaman makamlarına ve zenginliklerine göre değerlendiriyoruz.

Oysa ölüm geldiğinde zenginle fakir aynı kefene sarılır, herkes dünyadaki bütün unvanlarını geride bırakır.

Rabbimiz şöyle buyuruyor: "Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin." (Âl-i İmrân, 31)

Allah sevgisi, yalnızca dille ifade edilen bir iddia değildir.

Resûlullah'ı ﷺ sevmek; onun merhametini, tevazusunu, adaletini ve güzel ahlâkını hayatımıza taşımaktır. Sünnet, geçmişte kalmış bir hatıra değil; bugün ailemizde, işimizde ve insanlarla olan ilişkilerimizde yaşatmamız gereken bir hayat rehberidir.

Öyleyse kendimize soralım: Mescidi temizleyen o mütevazı kadını fark eden bir Peygamber'in ümmetiyiz.

Peki, biz bugün çevremizdeki kaç yoksulun, kaç kimsesizin, kaç yalnız insanın farkındayız?

Bir insanın değeri, arkasından kaç kişinin yürüdüğüyle değil, yaşarken kaç gönle dokunduğuyla anlaşılır.

Rabbim bizleri Resûlullah'ın ﷺ ahlâkıyla yaşayan, insanları küçümsemeyen, yoksulları gözeten ve kimsenin görmediği yerde bile iyilik yapabilen kullarından eylesin. Unutmayalım!

İnsanların gözünde büyük olmak değil, Allah katında değerli olmak önemlidir.