Bir babayı toprağa vermekten daha fazlası…
Hz. Fâtıma'nın yüreğini dağlayan ayrılık Allah Rasûlü vefat etmiş, Medine günlerdir tarif edilmesi imkânsız bir hüznün içine bürünmüştü.
Sahabiler, hayatlarının en ağır imtihanını yaşıyorlardı.
Çünkü artık aralarında yürüyen, kendilerine tebessüm eden, dertlerini dinleyen, başlarını okşayan ve her zaman yanlarında olan Allah’ın Resûlü artık yoktu.
Biraz önce hayattaydı…
Sesini duyuyorlardı, yüzüne bakıyorlardı.
Şimdi ise onu kendi elleriyle toprağa emanet etmişlerdi.
Defin işlemi tamamlanmış, sahabeler gözyaşları içinde kabristandan ayrılmaya başlamışlardı.
Enes bin Mâlik (r.a.) şöyle anlatır: “Ben de geri dönerken Peygamberimizin kızı Fâtıma (r.a.) ile karşılaştım. Bana şu soruyu sordu: Ey Enes! Allah Resûlü'nü defnettiniz mi? ‘Evet’ dedim. Üzerine toprak attınız mı? ‘Evet’ dedim.”
Bunun üzerine Fâtıma'nın yüreğinden kopan şu sözler döküldü: “Ey Enes! Allah Resûlü'nün üzerine toprak atmaya gönlünüz nasıl razı oldu?
Dün onu korumak için etrafında kenetlenmiş, ona bir zarar gelmesin diye kendinizi siper etmiştiniz.
Şimdi nasıl oldu da onu toprağın altında bırakarak geri dönebildiniz?”
Enes bin Mâlik (r.a.), bu sözleri duyunca dayanamadı.
Gözyaşlarına boğuldu. Ağladı… Ağladı…
Çünkü bu sözler yalnızca bir kızın babasına duyduğu özlemin ifadesi değildi.
Aynı zamanda Allah Rasûlü'nün ardından yaşanan büyük ayrılığın, yüreklerde açtığı derin yaranın bir ifadesiydi.
Düşünün…
Hz. Fâtıma (r.a.), için artık babasının kapısını çalmak, onun mübarek yüzünü görmek, sesini duymak mümkün değildi.
Ne zaman özlese yanına gidebileceği, ne zaman üzülse derdini anlatabileceği babası artık yoktu. Sahabeler için de durum farklı değildi. Onlar artık sabah mescide geldiklerinde Allah Rasûlü'nü namaz kıldırırken göremeyecek, bir meselede anlaşmazlığa düştüklerinde ona danışamayacak, bir dertleri olduğunda onun merhamet dolu bakışlarıyla teselli bulamayacaklardı. Medine'nin sokakları da aynıydı…
Mescid-i Nebevî yerindeydi…
Evler, hurmalıklar, yollar değişmemişti.
Ama Medine artık eski Medine değildi. Çünkü o şehirden Allah Rasûlü ayrılmıştı.
İnsan bazen bir ayrılığın büyüklüğünü, geride bıraktığı boşluğa bakınca anlar.
İşte sahâbe de o gün hayatlarının en büyük boşluğuyla baş başa kalmıştı. Hz. Rssalullah'ın ümmetine bıraktığı miras hâlâ aramızda Kur'an, sünnet, güzel ahlâk ve Allah'a giden yolun aydınlığı…
Bugün bizler onu gözlerimizle görmedik, mübarek sesini kulaklarımızla işitmedik.
Fakat ona iman ettik, onu sevdik ve onun ümmetinden olmayı Rabbimizin büyük bir nimeti olarak bildik.
Ne mutlu onu görmeden sevenlere, sünnetine sarılanlara ve ahirette onunla buluşmayı en büyük özlem bilenlere!
Allah'ım!
Kalplerimize Resûlullah'ın sevgisini yerleştir.
Bizi onun yolundan ayırma.
Kıyamet günü onun şefaatine nail eyle. Cennette bizleri ona, ailesine ve sadık sahabelerine komşu eyle.
Allah'ım!
Dünyada göremediğimiz o mübarek yüzü, cennette görmeyi bizlere nasip eyle. Amin.