Bir ekmeğin ardındaki saklı kalan merhamet!

Dostlar!

On yaşlarında küçük bir çocuk vardı. Her gün aynı fırına gider, bir ekmek alır ve parasını ödemeden koşarak uzaklaşırdı.

Fırıncı da her defasında arkasından koşar, öfkeyle bağırırdı: “Dur bakalım! Seni bir gün mutlaka yakalayacağım, ey hırsız!”

Bir gün yine aynı şey yaşandı.

Ancak bu defa fırıncı çocuğu yakalamayı başardı. Kolundan tutarak çevresindekilere seslendi: “İşte günlerdir ekmeklerimi çalan hırsız bu!” Küçük çocuk korkudan titremeye, gözlerinden yaşlar süzüldü.

Fırıncı öfkeyle sordu: “Her gün neden ekmeğimi alıp kaçıyorsun? Hiç utanmıyor musun?”

Çocuk başını öne eğdi. Bir süre sustu. Sanki anlatacaklarını dile getirmek bile ona ağır geliyordu.

Sonra titreyen sesiyle konuşmaya başladı: “Amca, ne olur beni affet! Ben bu ekmekleri kendim için almıyorum. Annem hasta… Günlerdir yataktan kalkamıyor. Evimizde yiyecek hiçbir şeyimiz yok. Annem aç kalmasın diye her gün ona bir ekmek götürüyorum. Ben de çok açım amca…

Bazen ekmeği eve götürürken kokusunu içime çekiyorum. Karnım öyle aç oluyor ki, bir lokmasını bile yememek için kendimle mücadele ediyorum. Ama sonra annemin yüzü gözümün önüne geliyor. Kendi açlığımı unutup ekmeği ona götürüyorum. Annem her defasında bana, ‘Evladım, sen yedin mi?’ diye soruyor. Ben de gözyaşlarımı saklayarak, ‘Yedim anne, sen merak etme’ diyorum. Oysa ben de açım…

Geceleri karnımın açlığından uyuyamadığım oluyor.

Ama annemin aç olduğunu düşünmek, benim açlığımdan daha çok canımı yakıyor. Benim karnımın aç olmasına dayanırım amca…

Ama annemin aç kalmasına dayanamıyorum. Ne olur beni bırak! Yarın da anneme götürecek bir ekmeğim olsun. Ben başka hiçbir şey istemiyorum…”

Bu sözleri duyan fırıncının öfkesi bir anda kayboldu.

Elindeki ekmeğe, sonra da karşısında gözyaşları içinde duran küçücük çocuğa baktı.

Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

Biraz önce “hırsız” diye suçladığı çocuğun, aslında küçücük yüreğinde ne büyük bir sevgi ve fedakârlık taşıdığını anlamıştı.

Çocuğun elinden tuttu ve onunla birlikte evine gitti. Kapıyı açtıklarında karşılarında hasta, güçsüz ve çaresiz bir anne vardı.

Evin içinde ne yiyecek bir lokma ne de ihtiyaçlarını karşılayacak bir imkân bulunuyordu. Fırıncının gözleri doldu.

Çocuğa sarılarak şöyle dedi: “Evladım, ben günlerdir senin peşinden koşuyorum. Seni bir hırsız sanıyordum.

Oysa sen, kendi açlığını unutup annesini doyurmaya çalışan kocaman yürekli bir evlatsın. Ben seni anlamadan yargıladım. Hakkını helal et.”

O günden sonra fırıncı, çocuğun ve annesinin bütün ihtiyaçlarını karşılamaya başladı. Her gün evlerine ekmek ve yiyecek götürdü, hastalığı için gerekli ilaçları temin etti.

Bir süre sonra annenin sağlığı da düzeldi.

Kıssadan hisse böyle…

Bazen bir insanın yaptığı davranışın arkasında, bizim hiç bilmediğimiz bir hayat mücadelesi vardır.

Biz dışarıdan bakıp hüküm veririz; ama onun geceleri nasıl ağladığını, hangi sıkıntılarla mücadele ettiğini, hangi çaresizlikler içinde yaşadığını bilemeyiz.

Belki de sert davrandığımız bir insan, hayatın en ağır imtihanlarından birini yaşıyordur.

Belki de suçladığımız birinin kalbinde, bizim hiç tanımadığımız kadar büyük bir merhamet saklıdır.

Unutmayalım; herkesin görünmeyen bir hikâyesi, anlatamadığı bir derdi ve içinde taşıdığı bir imtihanı vardır.

Bir insanı yargılamadan önce onu anlamaya çalışalım.

Çünkü bazen bir sözle bir gönlü kırabilir, biraz merhametle bir insanın hayatına dokunabiliriz.

Dünya, birbirimizin yarasını görmezden geleceğimiz kadar uzun değil…

Allah’ım!

Bize insanların kusurlarını araştıran değil, dertlerini anlayan; onları yargılayan değil, hâllerine merhametle yaklaşan bir kalp nasip eyle.

Rabbim!

Hiçbir anneyi evladının çaresizliğine, hiçbir evladı da annesinin açlığına ve acısına mahkûm etmesin. Amin.