Geri dönüşü olmayan bir ayrılık: Ölüm!

Dostlar!

Hayatın kaçınılmaz gerçeği, geride kalanlar içinse tarifi kelimelere sığmayan bir özlemdir.

Bir insanın ardından yalnızca bir boşluk kalmaz; sesi, tebessümü, bakışı, birlikte yaşanan güzel günleri ve insanın yüreğine dokunan nice hatırası da geride kalır.

Bir gün, alıştığın bir yüzü yeniden görebilmek, sesini bir kez daha duyabilmek istersin.

Belki birlikte içtiğiniz bir çayı, ettiğiniz kısa bir sohbeti, sebepsizce gülümsediğiniz o güzel anları hatırlarsın. Bir zamanlar sıradan gördüğün nice şeyin, aslında ne kadar kıymetli olduğunu yokluğunda anlarsın.

Ona ait eşyalar yerli yerinde durur, fotoğrafları aynı gülümsemeyle sana bakar.

Odası, hatıraları ve geride bıraktığı izler zamanın ötesinde bir şeyler anlatır.

Hayat akıp gider, günler birbirini takip eder; fakat insanın yüreğinde sevdiğine ayırdığı yer hiç eksilmez.

En çok da bir daha gerçekleşmeyecek küçük şeyler özlenir.

Bir telefonun çalması, kapının açılması, tanıdık bir sesin duyulması… Birlikte geçirilen zamanın kıymeti, artık o anlara geri dönemeyeceğini bildiğinde daha derinden hissedilir. İnsanın içinde bazen söylenememiş sözler kalır: Bir teşekkür, bir özür, bir helallik, bir de sımsıkı sarılıp söylenmek istenen o iki kelime: Seni seviyorum… İşte ayrılığın en ağır yanı da budur; sevginin devam etmesi ama sevdiğine artık ulaşamamak…

Rabbimiz ölümün kaçınılmaz hakikatini şöyle hatırlatır: “Her can ölümü tadacaktır.” (Âl-i İmrân, 185) Bu yüzden sevdiklerimizin kıymetini yanımızdayken bilelim.

Gönül kırgınlıklarını uzatmayalım, sevgimizi ifade etmekten çekinmeyelim, bir telefonun, bir ziyaretin, içten bir sarılmanın değerini ertelemeyelim.

Çünkü hayatın bize ne kadar zaman ayırdığını bilmiyoruz.

Bazı fırsatlar bir daha gelmiyor, bazı vedaların ise telafisi olmuyor. Sevgili Peygamberimiz ﷺ şöyle buyurmuştur: “Lezzetleri yok edip acılaştıran ölümü çokça hatırlayın.” (Tirmizî, Zühd, 4) Ölümü hatırlamak, hayattan uzaklaşmak değil; hayatın kıymetini bilmek, iyilikte acele etmek, gönül almak ve ahiret için hazırlık yapmaktır. İnsan, sevdiklerini kaybettikten sonra onların yokluğuna alışmayı öğrenebilir; ancak hatıralarından vazgeçemez. Çünkü bazı insanlar hayattan ayrılsa da insanın yüreğinden hiç ayrılmaz. Ve unutmayalım ki dünya ayrılık yeri olsa da müminin en güzel ümidi, Allah’ın rahmetiyle ahirette yeniden kavuşabilmektir.

Rabbimiz şöyle buyurur: “İman eden ve soylarından gelenler de imanla kendilerine tâbi olanlar var ya, işte biz onların nesillerini de kendilerine katarız.” (Tûr, 21)

Allah’ım!

Başta babam olmak üzere ahirete göç eden bütün geçmişlerimize rahmet eyle. Günahlarını bağışla, kabirlerini nurunla aydınlat, mekânlarını cennet eyle. Onları rahmetinden ve mağfiretinden mahrum bırakma.

Geride kalan yakınlarına sabır ve metanet ver.

Bizlere de hayırlı bir ömür, güzel ameller ve huzuruna imanla kavuşacağımız hayırlı bir son nasip eyle.

Sevdiklerimizle cennetinde yeniden buluşmayı bizlere lütfeyle. Amin.