Tut bizi ORUÇ!
Bir Ramazan ayı daha ne yazık ki yine Gazze’deki katliam ve soykırım devam ederken başladı.
Yüreğinde zerre miktar vicdan bulunan insanların haykırışları ateşkesi sağlayamadı.
Dahası insani yardım yolu da açılamadı.
İsrail’e silah veren ABD güya insani yardım için çaba sarf ediyor, kaostan, savaştan, katliamdan beslenenler oyun oynamaya devam ediyor.
Gazze sahiline insani yardım (!) için geçici liman çıkışı Gazze’yi İsrail’e teslim etmekten başka bir şey değil.
İnsani olmayanlar, insani yardımı ne bilsin ki.. 30 binden fazla masumu, çocuğu, kadını katleden siz değil misiniz?
Rahmet, merhamet ve bereketin kuşattığı bu mübarek günlerde Gazze diye bir gerçek var ki unutulmamalı.
Aklımızı, gönlümüzü, vicdanımızı Gazze ile dolduralım.
İftar sofralarındaki halimizi yeniden gözden geçirelim.
İnsanlığımızı yeniden gözden geçirelim.
Mübarek ayların ,mübarek günlerin hürmetine yeniden bir büyük muhasebeye tabi tutalım kendimizi. İsraf ettiklerimizin kaç milyon için temel ihtiyaç olduğunu unutmayalım.
Kendimizi rahatlatmak için değil, canımızı acıtacak kadar yardım edelim.
Daha sakin daha vakur, daha insani davranalım.
Daima düşünelim.
Dünya her birimiz için bir imtihan alanı.
Her şeyi tüketen, her şeyi kendinin zanneden, ötekini görmeyen bir insanlar topluluğu dünyayı yaşanmaz hale getiriyor.
Oysa senin olduğu kadar ötekinin de hakkı var.
Yok sayamazsın.
Gazze özelinde dünyanın bir çok yerinde hayatta kalabilmek için bir lokmaya, bir yudum suya ihtiyaç duyan insanların varlığını unutmayalım.
Suyu içerken, lokmayı yerken düşünmemiz gereken bu gerçektir. Yoksa dünyanın her bir köşesindeki ötekilerin ahı arşı titretecek, bize de bu tabloda bir utanç düşecek.
Gazze bize büyük bir ders veriyor. Bunca zulmün altında sarsılmayan bir Allah’a teslimiyet.
İftarsız, sahursuz tutulan oruçlar, açlıktan ölen çocuklar.
Ama Gazze’de isyan yok, şikayet yok.
Sabır var, şükür var, umut var.
Biz tutamıyoruz.
Sen bizi tut oruç! Nefsimizi tut, miskinliğimizi tut, vurdumduymazlığımızı tut.
Sen bizi TUT ORUÇ!