Dostlar;

Gençliğimiz bizden ayrılıp gittiğinde önceleri pek aldırış etmedik, gençliğin peşinden yaşlılıkta geldi  ama aynı zamanda İslam ile de müşerref idik.

Tamam, gençliğimiz gitti fakat ecelimiz gelmeden önce Allah‘a sonsuz şükürler olsun ki, Allah‘ın izniyle İslam nasip olmuştu ve biz İslam’la adeta dünya ve ahirette ne kadar tehlike varsa bizi ondan koruyan bir elbise, bir zırh olmuştu.

Her tarafımızı kuşatan İslam libasını/elbisesini giydik, müslüman olduk.

Bin Nufâsa isimli birisi, Resulullah Efendimiz‘in huzurunda bu sözleri söylüyor.

Ömrünün sonunda İslam diniyle müşerref olduğunu haykırıyor.
Ölmeden önce küfrün zilletinden, özellikle ahirette cehennemin azabından, Allah‘ın gazabından koruyan en güçlü ve koruyucu zırh olan İslam‘a girdiğini ve bunun büyük, eşsiz bir nimet olduğunu aynı zamanda Allah Resülunün ashabından biri olma şerefini elde ettiğini beyan ediyor.

Bu sözleri duyan Allah Resülu, “Elhamdülillah Allah’a hamdolsun” diye sevincini izhar ediyor.

Ediyor çünkü; Tevhid’in ordusuna bir kişi daha katılıyor. Şirkin ordusundan bir kişi daha eksiliyordu.

Rasulullah efendimizi sevindiren şey buydu.

Mübarek ömrü boyunca insanların Yüce Allah‘a dönmelerini, İslam dinine girmelerini, tevhid bayrağı altında toplanmaları için gayret etmiştir.

Allah‘ın kulları ve Resulullah efendimizin ümmetinin fertleri olarak bizler de bu ulvi gaye uğrunda gayret sarf edelim ve insanların hidayetini, maslahatını din ve dünya menfaatlarını her vesileyle istemeye ve tahakkuk ettirmeye gayret edelim.

Çünkü; insanların en hayırlısı insanlara en çok faydalı olandır.

Bir evin, binanın duvarları hurma liflerinden olsa bile içindeki insanlar, güzel ahlak sahibi iseler bu güzel ahlak o evi dimdik ayakta tutar, kaldırır kadr-ü kıymetini arttırır.

Yok eğer bir evde veya binada oturanların ahlakı, vicdanı yoksa o evin o binanın duvarları demirden de olsa fayda vermez.

Meşhur bir söz var: “içi seni yakar dışı beni yakar” bunun manası şöyledir: her şey dışarıdan göründüğü kadar güzel olmayabilir dolayısıyla görünüşe ve dışa aldanmamak lazımdır.

Bazı binalar görkemli, bazı evler muhteşem olabilir duvarları demirden, çelikten, mermerden ve çok pahalı malzemeden olabilir.
Ama içindeki yaşayan insanların Kur’an ve sünnetle irtibatları nasıl ne ile uğraşıyorlar vakitlerini nasıl geçiriyorlar, ahlak kaidelerine komşu hak ve hukukuna kendi aralarındaki beşerî münasebetlere dikkat ediyorlar mı?

Elbette burası çok önemli.

Ashab evleri gibi mütevazi, kerpiçten hatta çamurdan yapılan çok ucuz evleri vardır.

Dıştan baktığınız zaman durum bu.
Ama içi mamur ve bayındır sakinleri kanaatkâr, ahlakı düzgün, komşu hakkını gözeten kendi aralarında son derece güzel bir anlayış ve davranış mevcuttur.

Her iki çeşit evde oturanlar sabah namazına kalkabiliyor mu?

Lokmaları helal mı veya helala yakın mı?

Yüce Allah ile münasebetleri ve irtibatları güçlü mü, Allah‘ın kaza ve kaderine razımıdırlar; yoksa günler,  haftalar geçiyor sabah namazına  kalkılmıyorsa en ufak bir musibette isyan ediyorlarsa kavgadan, gürültüden ibadete vakit ayıramıyorlarsa, ellerini açıp Yüce Allah‘a kendileri ve mü’minler için dua etmiyorlarsa, işte burada içi ve dışı münasebeti son derece birbirine yabancı bir durum arz eder.

Mü’minlerin evinin dışı nasıl olursa olsun içi mutlaka mamur olmalı ve o evde hoşgörü kanaat olmalı, o evde Kur’an okunmalı, sünnete yer verilmeli, Resûlullah efendimizin mübarek ahlakından hissedar olmalı.

Böyle evlerden görünmese bile göklere bir nur yükselmelidir ki o ev sakinlerini melekler de tanısın ve onları şahitlik etsinler.

Yerde meçhul olsa bile ne mutlu o kimselere ki gökte meşhurdurlar.

Yüce Allah, yerde ve dünyada meçhul olsak bile meleklerin indinde göklerde ve ahirette bizleri ve bütün mü’minleri meşhur olan kendilerine parmaklarla işaret edilen içi, dışı ve evleri mamur olan kimselerden eylesin.

Amin!