Öncelikle şunu belirtmek gerekir ki ülke iflasları işletmeler gibi değildir. Kepengi indirim gitmek hiç değildir.

Ali Babacan’ın  söylemek istediği de zaten bu. Ciddiye almamak olmaz. Bunu söyleyen ülke ekonomisinin geçmiş on yıllık patronu. 

Her kesimin ciddiye aldığı bir isim.

Söylemek istediği açık ve net. Siyasetin bağımsız kurumlar özerinden elini çekilmesi gerekliliği.

Merkez Bankası, TÜİK, SPK, BDDK gibi ekonomiyi direk ilgilendiren kurumların yanı sıra Anayasa mahkemesi, Danıştay, HSYK gibi kurumların özerk ve bağımsız çalışması ve müdahale edilmemesi.

Bunu sadece Ali  Babacan söylemiyor. Dünyaca ünlü Türk ekonomist Daron Acemoğlu’nun defaatle dile getirdiği; güçlü demokrasinin ekonomik başarının anahtarı olduğuna, ayrıca kurumsal kötüleşmenin ülkenin başına bela açtığına ve yine Özgür Demirtaş’ın Türkiye’nin acilen ekonomik kurallara geri dönmesi, Merkez Bankası’nın bağımsız hale getirilmesi ve yapısal reformlara girişmesi gerekliliğine vurgu yaptılar.

Bu ekonomistlerin tepkileri göze alarak bu tür çıkışlar elbette ülkenin hayrı için. 

Çünkü dünya bu krizleri yaşadı.

Bu ülkelerden biride İzlanda…

Ülke resmen satışa çıkarılmıştı.

Ama başardılar.

Nasıl mı?

Yapısal reformları hızlandırıp kamu israfını azaltarak. Planlamaya önem vererek. Bugünkü noktaya gelindi.

Tabi unutmamak gerekir ki ciddi oranda kaynak bulabildiler.

Yunanistan’da büyük krizini dış kaynak vasıtasıyla atlattı. Hatta Yunanistan’da maaşlar ödenmiyor ve emekli ikramiyeleri kaldırılmıştı.

2001 yerli  krizimiz de aynı şekilde Kemal Derviş’in getirdiği 40 milyar dolar ile aşıldı.

Ancak bu kez şartlar çok farklı. Resmi rakamların söylediği kısa vadede yani bir yıl içinde kamu ve özel sektörün 130 milyar dolar dış borç ödemesi var. Totalde 450 milyar dolar ülke borcu. 

Bu parayı bulmak ve ödemek mümkün değil. Sadece öteleyebiliyorsunuz o kadar.

Peki, bütün bunları bizim gibi cahiller okuyabilirken ülkeyi yönetenler bilmiyor mu? 

Elbette biliyor ve muhtemeldir ki sabahlara kadar bu toplantılar yapılıyordur.

Siyasi iradede çok iyi biliyor ki milletin dayanacak gücü kalmadı. Ülkenin sahibi milletten güven oyu almaktan başka çarede görünmüyor.