0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Okulda sıkışan gençlik, sokakta kayboluyor.

Bugün Türkiye’de gençlik iki ateş arasında sıkışmış durumda:

Evde baskı, okulda baskı… Sokakta ise sahipsizlik.

Disiplin adı altında uygulanan aşırı kontrol, gençleri şekillendirmiyor; aksine içten içe biriken bir öfkeye dönüştürüyor.

Bu öfke ise, ya sessiz bir çöküşe ya da açık bir isyana evriliyor.

Sonuç?

Uyuşturucuya sürüklenen, yönünü kaybetmiş bir gençlik.

Oysa gelişmiş toplumlara baktığımızda başka bir model görüyoruz.

Korkuyla değil, sistemle işleyen bir düzen…

Baskıyla değil, sorumlulukla büyüyen bireyler.

Disiplin var ama ezici değil; yönlendirici.

Bizde ise eğitim, birey yetiştirmekten çok itaat ettirmeye odaklanmış durumda.

İlkokuldan başlayan bu baskı zinciri, ortaokul ve lisede daha da sertleşiyor.

Ve sonunda karşımıza çıkan tablo: karar veremeyen, özgüveni kırılmış ya da tam tersine öfkeyle dolmuş gençler.

Devletin görevi sadece disiplin sağlamak değil, umut inşa etmektir.

Gençlere bir gelecek sunamayan hiçbir sistem ayakta kalamaz.

Bugün yapılması gereken açık:

Eğitim sistemine psikolojik destek ve etik dersler entegre edilmeli.

Gençler için istihdam odaklı projeler hayata geçirilmeli.

Okullar baskı merkezi değil, gelişim alanı haline getirilmeli.

Çünkü baskı patlatır, umut ise inşa eder.

Dünya zaten büyük bir belirsizlik içindeyken, Türkiye’nin bu kriz döngüsünden çıkması bir tercih değil, zorunluluktur.

Aksi halde kaybedilen sadece ekonomi değil, bir neslin geleceği olacaktır.

Ve unutulmamalıdır:

Bir ülke gençliğini kaybederse, yarınını da kaybeder.