Paylaş:

Bayram geldi, geçti…

Kalabalık sofralar kuruldu, kapılar çalındı, büyüklerin elleri öpüldü, küçüklerin yüzü güldü.

Kimi yollara düştü, kimi misafir ağırladı, kimi de sessizce evinde bayramın geçmesini izledi.

Herkes bayramı kendi hikâyesiyle yaşadı.

Bayramların insana hatırlattığı bir şey var: Zaman geçiyor…

Günler hızla akıp giderken; kırgınlıklar, dargınlıklar, yorgunluklar da hayatın içinde bizimle birlikte yol alıyor.

Bazen bir bayram sofrasında aynı masaya oturunca hafifliyor insan. Bazen bir telefon konuşmasıyla, bazen bir “nasılsın” sorusuyla içindeki yük biraz azalıyor.

Belki her şey çözülmüyor.

Belki tüm kırgınlıklar bir anda bitmiyor.

Ama bayramın bıraktığı o kısa duraklama, insana yeniden düşünme fırsatı veriyor.

Koşarken fark etmediğimiz duygularla yüzleşiyoruz.

Kırıldığımız yerleri görüyoruz.

Özlediğimiz insanları hatırlıyoruz.

Ve en önemlisi, hayatın telaşı içinde unuttuğumuz umudu yeniden yokluyoruz.

Şimdi bayram geride kaldı.

Sokaklar eski temposuna dönecek.
İş başlayacak. Trafik yine olacak.
Hayat yine hızlanacak.

Ama bayramdan geriye kalan bir şey varsa, o da içimizde bıraktığı küçük bir umut duygusudur.

Belki her şey değişmedi…

Ama insan bazen yalnızca umut ederek bile yeniden başlayabiliyor.

Bu yüzden bugün geriye dönüp baktığımızda şöyle demek mümkün:

Bayram bitti…

Ama umut kaldı.

Ve bazen yeni bir başlangıç için İnsana en çok umut yeter.