Meşin yuvarlak “afyon” olarak lanse edilse de kısa bir süreliğine dünyanın yükünü unutturup kendisinden söz ettirmeyi her zaman başarabilmiştir.

İnsanların dört yılda bir yaşadığı Dünya Kupası organizasyonu, yeri geldiğinde ülkeler arasında kriz yeri geldi barışa zemini hazırladı. 

Ancak her zaman halkların iple çektiği ve vazgeçemediği bir turnuva oldu.

Dünya Kupasını sadece bir futbol şöleni görmekten ziyade yarattığı ekonomik hareketlilik turnuva sahibine ekstra katkı sağladığı da bir gerçek.

Bir ay sürmekte olan bu heyecan etkisini yıllar boyu hissettirmekte ve aynı zamanda futbol ekonomisine güç kattığı bilinmektedir.

Maç yayınlarının yetişkin kesimlerin yüzde yetmişinin izlediği tahmin edilmektedir. 

Buda dünya nüfusunun yarısı yani dört milyar insan demektir. Yaratacağı devasa reklam pastasıyla 200 Milyar dolarlık bir katma değer yaratacağı hesabı yapılmıştır.

2002 Dünya kupasına katılan Türkiye’nin 2 Milyar dolarlık reklama eşdeğer katkı sağladığını dönemim uzmanları söylemiş ve yazmışlardı.

Bunun yanında futbolun toplumlar arası etkileşimi, barışı ve kültürlerin yayılmasında da rol aldığını sıralayabiliriz.

Yüzyıllık bu futbol geleneği başka hiçbir sektörün sağlayamadığı toplumsal reflekslerini de beraberinde taşıyabilmektedir. Kendine örnek arayan çocuklardan yeni teknolojilerin sporla uyumunu yine buradan görebilmekteyiz.

Ev sahiplerinin yaptıkları devasa yatırımların karşılığını kısa vadede olmasa bile orta ve uzun vadede getirisinin olduğu düşünülmektedir.

Futbolun kendisine has bu başarısı bir sosyal endüstri yarattığı, toplumsal etkilerinide kattığınızda gelecekte nasıl bir pozisyonda olacağını kestirmek güç görünüyor.

Alternatif yeni akımların oluşabilmesi, futbol karşısında şimdilik pek şans verilmiyor. Futbolun kitleler üzerindeki etkisi ve yarattığı pozitif hava yüzyıllar sürecek bir tutkunun şimdiden habercisi denilebilir.

Her ülkenin hayali olan bu ev sahipliği isteği sadece güçlü ülkelere has bir gelenek olmasa gerek. 

Afrika ve Asya ülkeleri de bu başarılı turnuvaları yapabilmekte ve yüzlerinin akıyla çıkabilmekteler.

Türkiye açısından bakıldığında altyapısı dahil şu anda bile bu yükün kaldırılabileceği ortak kanaattir. Geriye sadece uluslararası diploması ve başarılı bir lobi kalmaktadır.