Resulullah, Allah’ın izniyle bir ümmetin önderi olursa ümmetin duvarına, kalesine, haremine, ismetine herhangi bir gam, bir keder ulaşmaz.

Hz.Nuh gibi bir gemi kaptanı olursa denizin azgın dalgalarından yolculara korku ulaşmaz.

Müslümanlar, ilk günden bugüne kadar maddi ve manevi, dahili ve harici bir çok dalga kasırga, fitne ile karşı karşıya kaldılar ve bu tehlikeler yoğunlaşıp artarak devam etmektedir.

İmtihan olan bu dünyada bir gün müslümanların lehine olmuş, diğer bir gün aleyhlerine olmuştur.

Başta Kur’an’ı Kerim olmak üzere Rasülullah efendimizin sünneti, Hz.Nuh‘un gemisine benzer binen kurtulur, inad edip binmeyen kim olursa olsun boğulur, helak olur.

Kendine güvenen ve yolu yordamı biliyorum diyenin

akıbetini Kur’an bize haber veriyor.

Hz. Nuh’un oğlu, babasının “Haydi yavrum gel, sen de bizimle birlikte gemiye bin.”

(Hud: 42)  davetine oğlu: “Beni sudan koruyacak bir dağa sığınacağım.” diye cevap verdi.

(Hud: 43)

Celaleddin-i Rûmî bu hususta şöyle der: “Keşke Hz. Nuh’un oğlu hiçbir yol yordam bilmeseydi de babasının himayesinde kalsaydı ve boğulmasaydı.”

Peki öğle mi oldu?

Hayır öğle olmadı.

Gemiye binmedi ve helak olanlarla beraber helak oldu.

Rasülullah efendimizin

parlak sünnetini ikinci bir kaynak olarak kabul

etmeyenler, ihmal edenler, kibirlenen, baş kaldıran

yanıldıklarını er geç anlayacak ve fitnelerin azgın dalgalarında boğulmak üzere iken pişmanlık duyacaklardır.

Böyleleri ifsad ettikleri insanların günahları kadar günah yüklenecekler, bu vebal ve cerimenin altından nasıl kalkacaklar?

“Onlar hem insanları peygamberden uzaklaştırmaya çalışırlar, hem de kendileri ondan uzak dururlar, oysa onlar farkında olmadan ancak kendilerini mahvederler.”

(Enam: 26)

Kendi uzak ve başkalarını da uzak tutuyorlarsa bu müteaddi bir ameliyedir ve faturası ağır olur.

Sünnet düşmanlığından tövbe etse bile, yanılttığı insanları nasıl toplayıp bilgilendirecek ve acaba onlar bu ikinci ve doğru olanı ne kadar kabul edeceklerdir?

Kaptana güvenmek gerekir, gemiye binmemek güvenmemek anlamına gelir, öndere güvenmek gerekir, sünneti görmezden gelmek ve yok farz etmek sünnetin sahibine ve Allah Resulunu tezkiye eden yüce Allah‘a karşı haşa bir güvensizliğe düçar olur ki, bir mü’min için bu en büyük bir talihsizliktir.

Allah, bizleri ve bütün mü’min kardeşlerimizi öndere, rehbere kılavuza, kaptana güvenip gemiye binen ve hepsinin fevkinde en doğru sözlü kadiri mutlak olan Yüce Allah‘ın bak dediği yerden bakan ve gör dediği şeyleri görenlerden eylesin.