0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Hayat bazen insanı susturarak olgunlaştırır, bazen de karşısına öyle insanlar çıkarır ki; iyiliği zayıflık, sabrı çaresizlik sanırlar.

Gücü eline geçiren kendini dokunulmaz zanneder. Kırdığı kalplerin, küçümsediği insanların, hiçe saydığı emeklerin hesabını hiç vermeyecekmiş gibi davranır.

Oysa unuttuğu bir hakikat vardır:

Bu dünyada hiçbir şey olduğu yerde kalmaz.

Keser döner… sap döner… gün gelir hesap döner.

İnsan en çok da vicdanını kaybettiğinde düşer.

Çünkü kibir, insanı önce kör eder; sonra yalnız bırakır.
Kendini herkesten üstün görenler, bir süre sonra kendi kurdukları duvarların arasında sıkışır kalır.

Ve hayat, en büyük dersi bazen sessizlikle verir.

Bugün yüz çevirdiğin insanın yokluğu yarın en büyük eksikliğin olabilir.

Çünkü bazı insanlar hayatın “tuzu” gibidir; adı çok geçmez ama yokluğu her şeyi tatsız bırakır.

İnsan, bazen bir değeri kaybetmeden anlayamaz.

Fakat iş işten geçtikten sonra edilen pişmanlık, kırılan gönlü geri getirmez.

Tarih bunun örnekleriyle doludur.
Zulümle büyüyen nice isim unutuldu gitti… Ama vakarıyla duran, haksızlık karşısında eğilmeyen insanlar hâlâ hayırla anılıyor.
Çünkü insanın gerçek makamı; oturduğu koltuk değil, bıraktığı izdir.

Kimse bugünkü gücüne güvenmesin.

Hayatın dönen bir terazisi vardır.

Bugün yukarıdan bakanlar, yarın aşağıdan bakabilir.

Bugün susturduklarını sandıkları insanlar, yarın hakikatin sesi olabilir.

Bu yüzden insan; konuşurken de, kırarken de, hükmederken de dikkat etmeli.

Çünkü hayatın unutmadığı şeylerden biri de kalp kırıklarıdır.

Ve bazen Allah, kulunun ahını sessizce büyütür…

“Keser döner, sap döner…”

Gün gelir kibir susar, vicdan konuşur.

Ve herkes, ettiğiyle yüzleşir.