“Herkes seni seviyorsa, bir yerde yanlış yapıyor olabilirsin.” sözü yaygın olarak Hz. Ali‘ye atfedilir.

Bu sözün ona ait olduğuna dair güvenilir bir kaynak bulunmasa da, taşıdığı hikmet üzerinde uzun uzun düşünmeye değer.

İnsan, fıtratı gereği sevilmek, takdir edilmek ve kabul görmek ister.

Fakat hayatın en tehlikeli tuzaklarından biri, hakikati söylemek yerine alkış toplamaya çalışmaktır.

Çünkü herkesi memnun etmeye çalışan kimse, çoğu zaman önce ilkelerinden, sonra şahsiyetinden, en sonunda da hakikatten taviz vermeye başlar.

Tarih boyunca hakikati haykıran hiçbir insan, herkes tarafından sevilmemiştir. Peygamberler, âlimler, mütefekkirler ve adalet uğruna mücadele edenler; övgü kadar ithama, destek kadar düşmanlığa da maruz kalmışlardır.
Çünkü hakikat, vicdanı olanı uyandırır; menfaati olanı ise rahatsız eder.

Bugün ise çağın en büyük putlarından biri beğenilme arzusudur.

İnsanlar doğru olmaktan çok görünür olmayı, ilkeli durmaktan çok alkış almayı önemser hâle geldi.

Sosyal medya da birkaç beğeni uğruna değerlerinden vazgeçen, doğru bildiğini söylemekten çekinen, kalabalıkların hoşuna gitmeyen hiçbir sözü dile getiremeyen bir anlayış giderek yaygınlaşıyor.

Oysa hakikat, çoğunluğun alkışıyla ölçülmez. Kalabalıkların peşinden gitmek kolaydır; zor olan, kalabalık yanlış yolda olsa bile doğru tarafta durabilmektir.

Herkesten onay almak uğruna eğilenler, gün gelir kendi vicdanlarının karşısında doğrulamaz hâle gelirler.

Şunu asla unutmayalım: Herkes tarafından sevilmek faziletin değil, bazen ilkesizliğin sonucudur.

Çünkü hakkı söyleyen, zulme karşı duran, adaleti savunan ve yanlışa “yanlış” diyebilen insan; mutlaka birilerinin menfaatine dokunacak, konforunu bozacak ve eleştirilecektir.

Bu yüzden her itiraz düşmanlık değildir; bazen doğru yolda olduğunuzun işaretidir.

İnsanların gönlünü kazanmak elbette güzeldir; ancak bunun bedeli hakikati kaybetmek olmamalıdır.

Asıl başarı, herkesin alkışladığı biri olmak değil; vicdanı rahat, sözü doğru, duruşu sağlam bir insan olarak yaşayabilmektir.

Son söz:

Herkesin razı olduğu bir hayat değil, Hakk’ın razı olduğu bir hayat yaşamaya gayret edelim.

Çünkü insanların alkışı bir gün susar; fakat hakikatin sesi ve Hakk’ın hükmü ebediyen devam eder.