Sesli Mekale👇

Ülkede sorunlar tam çözüldü derken, birden bir şeyler oluyor ve çözülmüyor, çürüyor.

Biz de o çürüme sürecine çayımıza şeker atıp izleyerek yudumluyoruz, sanki hiçbir şey yokmuş gibi.

Utanma duygusu bile aşındı artık.
Akşam haberlerini açmaya yüzümüz tutmuyor ama açıp izliyoruz yine de sonra “yazık” deyip kanalı değiştiriyoruz.

Siyasetle iş dünyasının iç içe geçtiği, fonların, ortaklıkların “kimin eli kimin cebinde” dedirtecek kadar birbirine girdiği bir düzende kamu parası nereye gidiyor diye sorunca, öyle bir cevap geliyor ki sorduğuna pişman oluyorsun. Cevap alamıyorsun zaten.

Peki biz ne yapıyoruz?

Ekonomi mi battı, çay koyuyoruz.

Hukuk mu çiğnendi, “ne yapalım abi“diyoruz. Komşumuz mu haksızlığa uğradı, “boş ver başına iş alma.“
Yönetenler hesap mı vermiyor, “Allah büyüktür.” Bitti, konu kapandı.

Hesap kapanmadı aslında, ama sen kafanı kapatmayı tercih ediyorsun. Ve kafan kapandığında rahat uyuyorsun, önemli olan da o.

Üç şeyle ayakta duruyoruz: çay, ağrı kesici ve teslimiyet.

Herkes dertli, herkes şikâyetçi.

Ama şikâyet bizde eylem değil, bir nevi nefes alma. Çay ocağında söylenirsin, sofrada söylenirsin, WhatsApp grubunda bir güzel kusarsın içini.

Sonra herkes dağılır, düzen aynen devam eder.

Senin söylenmen aslında onlara bedava deşarj.

Sen rahatladığını sanıyorsun ama onların üstündeki basıncı alıyorsun.

Söylenmekle itiraz etmek arasındaki farkı çoktan unuttuk.

Homurdanan toplumu kimse ciddiye almaz, çünkü homurdanan adam kalkıp bir şey yapmaz.

Çay meselesine gelince…

Sabah, öğlen, akşam, cenazede, düğünde, işten çıkarılırken, zam istenirken, çocuğunun geleceği elinden alınırken hep çay var.

Çaya lafım yok.

Ama çay bir yerden sonra sohbetin aracı olmaktan çıktı, sessizliğin bahanesi oldu.

Söyleyecek sözün kalmadığında eline bardak alıyorsun.

Elin dolu olsun ki yumruk yapmaya gerek kalmasın.

Çay senin cesaretinin tabut çivisi.

Ağrı kesici daha da açık bir itiraf aslında.

Başın ağrıyor, hap alıyorsun. Belin, dizin, miden, hepsi hap.

Sebebini sormuyorsun çünkü sebep sormak aynaya bakmak demek. Aynada ne göreceğini biliyorsun, o manzaraya dayanamıyorsun.

Bedenine ne yapıyorsan topluma da aynısını yapıyorsun: belirtiyi bastırıyor, hastalığı büyütüyorsun.

Ağrı kesici iyileştirmez, sadece ağrıyı susturur.

Bir toplum ağrısını hissetmiyorsa bu sağlık değil, komadır.

Sen o komayı huzur sanıyorsun.

Derken o meşhur cümle geliyor.

Her seferinde biraz daha kolay, biraz daha umursamaz:

“YAPACAK BİR ŞEY YOK.”

Sorun çıkmış, yapacak bir şey yok.

Haksızlık yapılmış, yapacak bir şey yok.

Çocuğunun hakkı yenmiş, yapacak bir şey yok.

Geçim imkânsızlaşmış, yapacak bir şey yok.

Onurun çiğnenmiş, yapacak bir şey yok.

Bu cümle ne bir tespit ne bir itiraf.

Bu bir vazgeçiştir.

Kendine ve çocuklarına karşı.

Yapılacak çok şey var aslında, sen yapmak istemiyorsun.

Bedel ödemek istemiyorsun, rahatını bozmak istemiyorsun.

Dürüst cümle “yapacak bir şey yok“ değil;

“YAPMAYA CESARETİM YOK.” cümlesidir.

Ama bunu söylemek ağır gelir tabii.

O yüzden çaresizliği kadere yamalayıp üstüne bir de dini kılıf dikiyorsun.

İşte burada kadere de dine de haksızlık ediyorsun.

“Allah büyüktür” lafı tembelliğin örtüsü değil.

Tevekkül, sonuna kadar çabalayıp sonucu teslim etmektir; daha kılıcını çekmeden teslim olmak değil.

Ra’d Suresi’nin 11. ayeti çok açık: “Bir toplum kendi durumunu değiştirmedikçe Allah onların durumunu değiştirmez.”

Sen neyi değiştirdin bugüne kadar? Hangi bedeli ödedin, hangi riski aldın? Hiçbirini.

Oturduğun yerden mucize bekliyorsun ve buna iman diyorsun.

Buna tam olarak iman demek zor.

İtiraz edenler yok mu?

Var elbette.

Haksızlığın karşısına dikilenler, yazanlar, konuşanlar, bedel ödeyenler, hapse girenler, işini kaybedenler.

Peki onları yalnız bırakan kim?

Hepimiz.

“Başına iş alma” diyen biz, “bana ne” diyen biz.

Perde arkasından “helal olsun” fısıldayıp ertesi gün o adamın adını anmaktan korkan biz.

Susmak haksızlığın işini kolaylaştırır.

Seyirci olduğunu sanıyorsun ama o sahnenin içindesin, farkında ol ya da olma.

Bir de madalyonun öbür yüzü var tabii.

Siyasetin, bürokrasinin, sermayenin tepesindekilerin önemli bir kısmı öyle bir konfora alıştı ki halkı kendine hizmet eden bir kalabalık sanıyor.

Oysa siyasetçinin de bürokratın da makamı, maaşı, arabası bu halkın vergisiyle dönüyor.

Zenginlerin serveti de bu halkın emeğiyle büyüyor.

Hesap vermeyi unuttular çünkü yeterince hesap sorulmadı.

Sorulmayan her soru kibirlerini biraz daha şişirdi.

Kibir de ağrı kesiciye benzer biraz; alan hissetmez, hissetmeyen sınır tanımaz.

Çay soğur, ağrı kesicinin etkisi geçer.

Ama çözülmeyen sorunlar yerinde durmaz, büyür, organları sarar.

Bugün bastırdığın ağrı yarın seni yatağa bağlar.

Bugün yuttuğun haksızlık yarın çocuğunun boğazına sarılır.

O gün geldiğinde “yapacak bir şey yok“ deme lüksün de kalmaz çünkü gerçekten yapacak bir şey kalmamış olur.

Geç olmadan şunu kabul etmek lazım:

Sorun yalnızca dışarıda değil, içeride de.

Yalnızca sistemde değil, o sistemi ayakta tutan sessizlikte de.

Kaderde değil, tercihlerde.

Hiçbir toplum kendi çaresizliğini alkışlayarak ayakta kalmaz.

Hiçbir millet uyuşukluğunu tevekkül diye yutturarak gelecek kuramaz.

Son  olarak:

Çayını iç, ama bardağın dibinde kendi yüzünü görmekten de kaçma.

Ağrını dindir, ama sebebini unutmak için değil, ayağa kalkacak gücü toplamak için.

Ve “yapacak bir şey yok“ cümlesini bir daha ağzına almadan önce bir dur.

Çünkü o cümle, yapabileceklerinin üstünü örtüyor.

Uyanmak kolay değil, kimse kolay demiyor.

Ama uyuşukluk da kalıcı bir rahatlık vermiyor.

Bir gün çay soğuyor, ağrı kesici kesmiyor ve geriye pişmanlık kalıyor.

O gün gelmeden sormaya başla yeter:

Ne yapabilirim?

Nereden başlarım?

Kiminle yürürüm?

Bu kadar basit, bu kadar zor.