(Alt başlık) Filistin Gazze’de çocuklar lime lime, Lübnan’da siviller hedefte, bu coğrafyada insanlar 9 günlük tatil için Yunan adalarına koşuyor.
Kurban kesmiyoruz, et stokluyoruz.
Bu yıl da Kurban Bayramı’na girerken içimde bayram sevincinden eser yok.
Filistin Gazze’de çocuklar lime lime doğranırken, Lübnan’da siviller katledilirken, İran’da ve Doğu Türkistan’da mazlumlar boğazlanırken ben nasıl “bayramınız mübarek olsun” diye o iğrenç yalanı söyleyeyim? Bu coğrafyada “mübarek” kalmadı.
Sadece kan, gözyaşı ve yüzsüz bir mutluluk tiyatrosu var.
Televizyonlar sahte gülücüklerle bayram kandırmacası yapıyor.
Çarşı-pazar mezarlık kadar ölü!
Türkiye’de bayram da bitti, resmen gömüldü.
Eskiden bayram denince çocukların heyecanı, büyüklerin duası, komşular arasında et tepsileri dolaşırdı.
Şimdi? Şimdi insanlar Kurban için değil, 9 günlük tatil için salya akıtıyor.
Adam kurban kesmiyor ama Yunanistan adalarında etrafı kesiyor. Geriye kalan tek şey: yapmacık “bayramınız mübarek” lafları ve buz gibi, taş gibi bir vicdan.
ASIL REZALET: KURBANIN RUHUNU ÇÜRÜTTÜK!
Asıl rezalet şu: Kurban’ın ruhu çoktan çürüyüp koktu.
Biz ise hâlâ cesedin başında “Allah kabul etsin” diye dua ediyoruz.
Ama Allah neyi kabul etsin?
O derin dondurucuya tıkıştırdığın et poşetlerini mi?
Yoksa “ben de kurban kestim” diye attığın o boş havayı mı?
Açık konuşalım:
Eskiden kurban merhametti. Paylaşmaktı.
Fakiri, komşuyu, muhtacı hatırlamaktı. Nefsi kesmekti.
Bugünse tam bir ruhsuz, kalpsiz stokçuluk: Hayvan kesiliyor, etler poşetlere dolduruluyor, evin en karanlık köşesindeki derin dondurucuya gömülüyor.
On iki ay boyunca da “Kurban eti yiyoruz” diye hava atılıyor.
Derin dondurucusu et dolu, kalbi lağım çukuru gibi bomboş bir toplum haline geldik.
“BU SENE ET STOKU NE ALEMDE?”
Komşular arasında bayramlaşma şu cümleye döndü: “Bu sene de etlikleri güzelce stokladık, Allah şükürler olsun.”
Allah, senin o buz tutmuş vicdanından yumuşatsın bre gafil!
O poşetleri fakirlere dağıtınca şükürler olmalıydı, yoksa bu neyin şükrü?
Et bıçağı gibi keskin bir tespitimiz var: İbadetini buzdolabı istatistiğine indirgediğin an, o ibadet olmaz.
Trajikomik değil, düpedüz utanç verici: İnsanlar kurban kestiklerini sanıyor, aslında market indiriminden ucuz et kapmış stokçu gibi davranıyor.
İbadet mi yaptın, yoksa buzluk doldurma yarışına mı girdin, orası hâlâ muallakta.
KURBAN BOĞAZ KESMEK DEĞİLDİ?
Hatırlatmak isterim: Kurban boğaz kesmek değildi.
Cimriliği, bencilliği, “benim etim, benim malım” pisliğini kesmekti.
Aslında nefsini, benliğini, “benden” olan her şeyi kesmelisin.
Lakin o ruhu çoktan kesmişiz.
Geriye sadece poşetler, donmuş et kokusu ve vicdanı derin dondurucuya tıkmış, kalbi taş kesmiş bir toplum kaldı.
KALBİNİZİ DE DONDURUCUYA KALDIRMAYI İHMAL ETMEYİN
Son bir uyarı!
Stokladığınız o ruhsuz kurbanla birlikte merhametinizi, insanlığınızı ve vicdanınızı da derin dondurucuya kaldırmayı sakın ihmal etmeyin!
Orası zaten epey dolu görünüyor.
Bayram mı?
Bayram, birbirimizin yüzüne bakabildiğimiz gündür.
Bugün ise kimse kimsenin yüzüne bakamıyor.
Çünkü gözler Gazze’ye, kalpler vicdana, eller ise boş poşetlere uzanıyor.
Kurbanınızı kesin ama ruhunuzu kesmeyin.
Eti dağıtın ama cimriliği dağıtmayın.
Derin dondurucuyu değil, komşunun, fakirin kapısını doldurun.
Aksi halde bu bayram da bir hiç, bu kurban da bir hiç, bu millet de bir hiç olup gidecek.
Bayramınız yoksa, mübarek olmaz.
Mübarek değilse, bayram da olmaz.
Vicdanı donmuşlara selam olsun.
Geri kalanlar için: Allah birliğimizi, beraberliğimizi ve merhametimizi artırsın. Amin.
News
