Türkiye’de hayat her geçen gün biraz daha hızlanıyor. İnsanlar işe yetişmeye, faturaları ödemeye, çocuklarının geleceğini düşünmeye, borçlarını çevirmeye ve ayakta kalmaya çalışıyor.

Peki bu hızın bedelini kim ödüyor?

İnsanların önemli bir bölümü artık yalnızca ekonomik sorunlarla değil; stres, kaygı, tükenmişlik, yalnızlık ve geleceğe dair belirsizliklerle de mücadele ediyor.

Sabah işe giderken kafasında geçim hesabı yapan, akşam eve döndüğünde ailesinin sorunlarını düşünen insanın zihni hiç dinlenmiyor.

Eskiden “hayat mücadelesi” dediğimiz şey, bugün birçok insan için adeta hayatta kalma mücadelesine dönüşmüş durumda.

Bir yanda artan yaşam maliyetleri, diğer yanda işsizlik ve iş güvencesizliği…

Çalışan insan emeğinin karşılığını alamamaktan, işsiz insan yeniden iş bulamamaktan, emekli geçinememekten, gençler ise geleceğini kuramamaktan endişe ediyor.

Üstelik toplum olarak ruh sağlığını hâlâ çoğu zaman ikinci plana atıyoruz.

Oysa insanın ruhu da bedeni kadar yorulur.

Sürekli güçlü görünmek zorunda bırakılan insanların içinde biriken kaygıyı, korkuyu ve çaresizliği görmezden gelmemeliyiz.

Türkiye’nin yalnızca ekonomik göstergelerini değil, insanlarının ruh halini de konuşmanın zamanı geldi.

Çünkü hızlı akan bir hayatın içinde insanları kaybetmemek gerekiyor.

Ve belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:

Biz gerçekten daha hızlı mı yaşıyoruz, yoksa hayatı yetiştirmeye çalışırken kendimizi mi tüketiyoruz?