Zengin bir adam, günün birinde fakir bir adama içi çöp dolu bir sepet uzatır.

Fakir adam, sepeti gülümseyerek alır ve oradan uzaklaşır.

Sonra sepeti boşaltıp temizler ve içini rengarenk çiçeklerle doldurur ve zengin adamın yanına giderek kendine uzatır, zengin adam şaşırır ve sorar:

“Ama ben sana bir sepet çöp verdim sen niye bana çiçeklerle dolu bir sepet veriyorsun.?”

Fakir adam şöyle der:

“Çünkü her insan kalbinde ne varsa onu verir.”

Yalnız yaşayan fakir bir adam vardı ve insanlar onun yanından geçerken halini hatırını sormazlardı.

Soğuk bir gece, zengin bir adam onu ​​soğuktan titrerken gördü, ona sıcak giysiler ve yiyecek verdi ve yoluna devam etti.

Ertesi gün fakir adamın öldüğünü öğrendi.

Eve gitti ve ona verdiği giysiyi buldu, yanında da şöyle yazan bir not vardı: “Allah seni mükafatlandırsın. Giysiye tek başıma ihtiyacım yoktu yalnız olmadığımı bilecek birine ihtiyacım vardı.”

Adam ağlayarak şöyle dedi: “Ne kadar çok kırık kalbin yanından geçiyoruz, onların bizden sakladıklarının farkında olmadan!”

Kimsenin acısını küçümsemeyin, nazik bir sözün gücünü hafife almayın çünkü belki de tek bir söz, kırılmışlığı sadece Allah‘ın bildiği bir kalbi onarabilir.

Ey Allah’ım!

Bizi kırık kalpleri onarmanın bir aracı kıl ve bizim aracılığımızla ihtiyaç sahiplerinin sıkıntılarını hafiflet.

Birde bugünlü kırık bir ANA ise…

Geç kalınmışlık…

Yaşlı annesiyle yaşayan genç bir adam vardı ama çok meşguldü ve annesiyle nadiren vakit geçirirdi.
Annesi her akşam onu ​​beklerdi ve döndüğünde ona sorardı: “Yemek yedin mi, yorgun musun?”

Adam hemen cevap verirdi: “Evet anne iyiyim,” sonra odasına gider ve telefonuyla ve işiyle meşgul olurdu.

Bir gece annesi ona: “Oğlum, biraz benimle otur seni çok özledim.” dedi.
Adam saatine baktı ve “Yarın anne Allah izin verirse bugün yorgunum,” dedi.

Annesi gülümsedi ve: “O zaman yarın” dedi.

Ama “yarın” gelmedi.

Sabahleyin evde garip bir sessizlikle uyandı. “Anne!” diye seslendi ama kimse cevap vermedi.

Odasına girdi ve annesinin huzur içinde vefat ettiğini gördü.

Yanına oturdu, soğuk elini tuttu ve ağlayarak şöyle dedi: “Ah anne, sana yarını söz vermiştim… ve yarınımın sensiz olacağını bilmiyordum.”

Annesi gömüldükten sonra odasına döndü ve masasında küçük bir not buldu.

Notta şöyle yazıyordu: “Oğlum, senden büyük bir şey istemiyorum. Sadece seninle biraz oturmak istedim çünkü sen bu dünyada bana kalan en güzel şeysin.” Notunu göğsüne bastırdı ve uzun süre ağladı.

O günden sonra birinin anne ve babasını ziyaret etmeyi ertelediğini gördüğünde ona şöyle derdi: “Yarın yapacağım deme çünkü bazı kapılar bir kere kapandıktan sonra asla tekrar açılmaz.”

En büyük hata sevdiklerimizi unutmak değil, aksine işleri düzeltmek için zamanımız olduğunu düşünmektir. Eğer anne ve babanızdan biri hala hayattaysa nazik bir sözü, bir kucaklamayı, bir ziyareti veya bir özrü ertelemeyin.

Belki de beklediğiniz “yarın” bekleyecek kimsenin kalmadığı gün olacaktır.

Dostlar!

Öyle bir devirdeyiz ki. dostuna küsen düşmanıyla yatıp kalkıyor, menfaati biten masadan ayrılıyor, çekemeyen arkadan konuşuyor, yaşanmamışlar yaşanmış gibi anlatılıyor.

Herkes herkesle çok samimi ama kimse birbirini sevmiyor.

Öyleyse kimseye yük olma ama kimseyi de sırtında taşıma.

Veren ol ama her isteyene değil hak edene ve hiç kimse için kendini unutacak kadar iyi olma.

Annesine sevgi, babasına saygı duymayanların hiçbir işin yolunda gitmez.

Anne ve Baba duası çok önemlidir. Unutmayın sizde bir gün anne ve baba olacaksınız.

Ne ekerseniz onu biçersiniz.