Dünyayı harekete geçiren Kahramanmaraş depremi, insanlık adına da pek görülmemiş dostlukları beraberinde getirdi.

Bölge halkının acılarını benliğinde hisseden ülkemiz içinde bir milat olabilir.

Başta siyaset kurumunun bu acıları ranta çevirmek yerine birlikteliği pekiştirme açısından da başlangıç umudu var toplumda.

Sonuçta acılar, sevinçlerle yoğrulmuş bu coğrafyanın artık gerilime, gürültüye tahammülü de kalmadı.

“Komşu komşunun külüne muhtaç” deyiminin adeta uygulama alanındayız.

Tahammülsüzlüğün zirve yaptığı dönemde bu tür afetler en azından sağduyulu davranmayı da ihtiyaçtan öte vazgeçilmez kıldı.

Köklü bir medeniyete sahip Anadolu insanının feraseti bir kez daha gösterdi ki, “Her şeye rağmen, şartsız ve tereddütsüz” bir bütün olarak yaşamak kaderin dayattığı bir gerçeklik.

Bundan dolayıdır ki, siyasi kutuplaşmanın verdiği tahribat “bugün değilse ne zaman” yoluna girecek.

Etnik ayrıştırmaya “bugün değilse ne zaman”  bitecek.

Ayrımcılık, nepotizm “bugün değilse ne zaman” son bulacak.

Liyakata değer “bugün değilse ne zaman” kıymete binecek.

Kardeş küskünlüğü, arkadaş  dargınlığı “bugün değilse ne zaman”  nihayete kavuşacak.

Diyarbakır’ da horon, Trabzon’ da halay “bugün değilse ne zaman” çekilecek.

Bunları başarabilmek bir felaketin neticesinde mi olmalı? 

Dünyanın bir ucundan yardıma gelenler enkazı kaldırırken vicdan enkazını da bize mi bırakıp gidecek.

Bu ülkede bunları başaracak hafıza fazlasıyla var.