Yolun sonu görünüyor gibi.

Kırk yılı aşan bu oligarşik yapı halka acı ve yokluktan başka bir şey veremedi.

Oysa büyük umutlar ile başlayan bir süreç vardı.

Darbeyle işbaşına gelen şah ve hanedanı elli yıllık iktidarlık sürecinde toplumun isteklerini karşılayamamış, katı ve kuralcı yönetimiyle halka başkada çıkış yolu bırakmamıştı.

Tek dayanağı olan batının emrinden çıkmadığı gibi enerji kaynaklarından gelen para yönetimini onlara teslim etmişti.

Saray ve şürekâsı Avrupa ve ABD’nin sosyete partilerinin müdavimleri olmuştu.

Dışardan bakıldığında masal kahramanlarını andıran yaşamları aslında sonun başlangıcını hazırlamıştı.

Nihayetinde “Halk devrimi” de dense  bir kitle tarafından yönetim ele geçirilmiş gelen gideni aratır olmuştu.

Zaman içerisinde gelenlerde kendi düzenlerini hazırlamış, her ne kadar demokrasinin emareleri görülse de “molla” denen organizasyonun direktifleriyle ülke yönetilmeye başlanmıştır.

Mezhepsel din anlayışının kuralcı uygulayıcışı olan bu yönetim zamanla dünyaya ayak uyduramamış halkı savaş ve ambargolara teslim etmişti.

Tek gelir kaynağı olan petrol ve doğalgaz seksen milyonluk ülkeye yetmediği gibi gelirler daha ziyade silahlanmada kullanılmış ülke yüksek enflasyon ve açlığın pençesine düşmüştür.

Savaş ekonomisi uygulayarak halkı teyakkuzda tutmayı beceren yönetim; başta kadın hareketleri olmak üzere farklı kuruluş ve sivil toplum örgütleri; bu düzenin devamından yana olmadılar.

Süregelen isyan ve protestolar uluslararası destek ile hat safhaya ulaşmış artık rejim tarafından sert ve kanlı bir şekilde bastırılarak topluma gözdağı verilmek istenmiştir.

Bu isyanlar eğitimli İran Halkı ve aydınlar tarafından destekleniyor ve teşvik ediliyor olması yönetime bir yol haritası çizmenin önünü açacak gibi duruyor.

Ekmekten ziyade özgürlük nidaları bu günlerde ülkeyi sararken yeni katliam görüntülerinin gelmesinden endişe ediliyor. 

Sonun başlangıcımı olur veya başlamadan biter mi zaman gösterecek.