İş hayatındaki haksızlıkları gördükçe yalnızca bir çalışan olarak değil, bu ülkenin bir vatandaşı olarak üzülüyorum.

Çünkü çalışma hayatı, yalnızca maaş karşılığında emek vermekten ibaret değildir.

İşçinin de işverenin de uyması gereken kurallar, kanunlar ve karşılıklı sorumluluklar vardır.

Fakat sahada bambaşka bir tabloyla karşılaşabiliyoruz.

Kurumsal olduğu söylenen bazı şirketlerde, işçinin sahip olduğu yasal haklar bazen yalnızca bir mağaza müdürünün, bölüm yöneticisinin veya amirin uygulamasına bırakılabiliyor.
Oysa kanun, bir yöneticinin kişisel yorumundan daha üstün olmalıdır.

Bir çalışan fazla mesaiye zorlanıyorsa, dinlenme ve hafta tatili hakları kullandırılmıyorsa, sürekli baskı altında tutuluyorsa veya haklarını dile getirdiği için dışlanıyorsa burada sadece bir işyeri problemi değil, çalışma hayatının temel düzeni açısından sorgulanması gereken bir mesele vardır.

İş sözleşmesi okunmadan imza atılmamalı.

Çalışanların yapması gereken ilk şeylerden biri, önlerine konulan iş sözleşmesini okumaktır.

Sözleşmenin bir nüshasının çalışana verilmesi ve çalışanın hangi şartları kabul ettiğini bilmesi son derece önemlidir.

Çünkü iş hayatında insanın en büyük güvencelerinden biri, neye imza attığını bilmektir.

“Nasıl olsa büyük şirket, bir sorun çıkmaz.”

İşte bu düşünce bazen çalışanı savunmasız bırakabiliyor.

Kurumsal bir şirketin büyüklüğü, çalışanın haklarının ikinci plana atılmasını haklı çıkarmaz.

Fazla çalışma, baskıyla yaptırılamaz!

Bir çalışanın mesai saatleri belliyse, bunun dışında yapılan çalışmaların da hukuk çerçevesinde değerlendirilmesi gerekir.

İşçinin “hayır” diyemeyeceği bir korku ortamı oluşturmak, çalışma ilişkisini sağlıklı olmaktan çıkarır.

Çünkü çalışan, işini kaybetme korkusuyla her talebe boyun eğmek zorunda bırakılmamalıdır.

İşini kaybetmemek için hakkından vazgeçmek zorunda kalan bir çalışan, gerçekten özgür bir çalışma ortamında mıdır?

Bu soruyu artık daha fazla sormamız gerekiyor.

Mobbing sessizliğin içinde büyür

En tehlikeli noktalardan biri de psikolojik baskıdır.

Bağırmak, küçük düşürmek, sürekli tehdit altında hissettirmek, çalışanı diğerlerinin yanında rencide etmek, sistematik biçimde baskı uygulamak veya haklarını aradığı için hedef haline getirmek gibi davranışlar ciddi sonuçlar doğurabilir.

Her işyeri anlaşmazlığı mobbing değildir.
Ancak sistematik ve tekrarlanan psikolojik baskı iddiaları ciddiyetle incelenmelidir.

Çünkü çalışan yalnızca bedenini değil, onurunu ve emeğini de işyerine getirir.

Devletin koyduğu kurallar, işyerinin kapısında bitmemeli

Burada mesele yalnızca bir çalışanın hakkı değildir.

Devlet çalışma hayatıyla ilgili kuralları koyuyorsa, bu kuralların işyerlerinde uygulanabilmesi de önemlidir.

Çalışan hakkını bilmeli.

İşveren yükümlülüklerini bilmeli.

Yönetici yetkisinin sınırlarını bilmeli.

Çalışan da gerektiğinde hakkını yasal yollarla arayabilmelidir.

Çünkü hukuk, ancak insanlar haklarını bildiğinde ve gerektiğinde kullandığında gerçek anlamda yaşar.

Ben iş hayatında gördüğüm haksızlıklar karşısında gerçekten üzülüyorum.

Çünkü emeğin değersizleştirildiği, insanların geçinebilmek için istemediği şartlara katlanmak zorunda kaldığı bir çalışma düzeni, yalnızca çalışanı değil, ailesini, toplumu ve ülkenin geleceğini de etkiler.

Artık çalışanlara şunu öğretmeliyiz:

İşe başlamadan önce sözleşmeni oku.

Haklarını öğren.

Çalışma saatlerini takip et.

Fazla mesailerini kaydet.

Belgelerini sakla.

Ve hakkının ne olduğunu bilmeden hiçbir şeye imza atma.

Çünkü insanın emeği, başkasının insafına bırakılmayacak kadar değerlidir.

Bir ülkenin gerçek gücü yalnızca ekonomisinin büyüklüğüyle değil, çalışan insanının hakkını ne kadar koruyabildiğiyle de ölçülür.