Benim derdim çok daha net: Müslümanın tarih karşısındaki samimiyet sınavı.
Bugün bazıları Muaviye’yi ve Yezidi öyle bir savunuyor ki, neredeyse her fiillerinde bir “hikmet” etiketi yapıştırılıyor.
Hz. Âişe Annemizin onunla bir müddet aynı safta durması da bu savunmanın kalkanı hâline getiriliyor.
Peki o zaman çok basit bir soru:
Madem Muaviye sizin için “Hazret”, neden çocuklarınıza Muaviye ismini vermiyorsunuz?
Yezid’i sevip savunuyorsanız, neden kimse çocuğuna Yezid adını koymuyor?
Cevap? Genelde yok.
Yerine şu kaçış geliyor:
“Fitne çıkmasın, bu konulara girmeyelim.”
Fitne mi? Hayır. Bu hakikatten kaçış.
Ve işin en çarpıcı tarafı şu:
Muaviye’yi güzelleyenlerin büyük çoğunluğu kendi oğullarına Ali, Osman, Ömer, Bekir ismi veriyor.
Yani ağız başka söylüyor, vicdan başka seçiyor.
Savunduğu tarihî figür başka, evladına verdiği isim başka.
Bu bile tek başına bir itiraf değil midir?
Dürüst olalım.
Muaviye ve Yezid’i gerçekten övgüyle anılacak şahsiyetler olarak görüyorsanız, bunu açıkça söyleyin. Arkasında durun.
Savunun. İsmini koyun. Sahiplenin.
Ama çocuklarınıza Ali, Osman, Ömer, Ebubekir ismini verip; sonra Muaviye ve Yezid’i göklere çıkarıyorsanız, burada vicdanınızın size attığı bir fren vardır.
Ve o fren boşuna değildir.
Çünkü Müslüman olmak, mensup olduğu çevrenin her tarihî anlatısını sorgusuz sualsiz tekrar etmek değildir. Bazen “Burada yanlış var” diyebilmek de imandır.
Bazen “Bu olayın hesabını bugün yaşamıyoruz ama ders çıkarmalıyız” diyebilmek de ahlaktır.
Bir insanı savunmak başka şeydir; tarihî sorumluluğunu yok saymak başka.
Eleştirmek başka şeydir; hakaret etmek başka.
Ve asıl mesele burada patlıyor.
Hz. Âişe’ye (Müminlerin Annesi’ne) ağza alınmayacak sözler söyleyenlere sesleniyorum:
Allah’tan hiç mi korkmuyorsunuz?
Eleştiri yapacaksan yap.
Tarih konuşacaksan konuş.
Ama küfür nedir? Hakaret nedir?
Bu nasıl bir dil?
Kur’an’ın ölçüsü ortada:
“Birbirinizi ayıplamayın ve birbirinizi kötü lakaplarla çağırmayın.” (Hucurât, 49-11)
Peki siz ne yapıyorsunuz?
Tarihi, bugünün insanına karşı kin ve nefret malzemesi hâline getiriyorsunuz.
Tarih konuşulur.
Savaşlar konuşulur.
Siyasi mücadeleler konuşulur.
Hatalar konuşulur.
Ağır eleştiriler yapılır.
Ama hakaret ilim değildir.
Küfür cesaret değildir.
Tarihte hatalar olmadı mı?
Oldu.
Kur’an ne diyor?
“Onlar bir ümmetti, gelip geçti.”Bakara 2:134
Bu ayetin karşısında hâlâ geçmişin kavgasını bugüne taşımak neyin aklıdır?
Bizim görevimiz geçmişi putlaştırmak değildir.
Geçmişe küfretmek hiç değildir.
Anlamak, ayırmak, sorgulamak ve ders çıkarmaktır.
Yanlışı tespit edeceğiz ki tekrar etmeyelim.
Doğruyu göreceğiz ki yaşatalım.
Ama kimseyi sırf bir tarihî şahsiyeti savunuyor diye aşağılamayacağız. Kimseye de sırf farklı düşünüyor diye küfretmeyeceğiz.
İş ortamlarında, sohbetlerde, ilmi konuşmalarda bu meselelerin ölçüsüz, öfkeli, hakarete varan bir dillekonuşulduğunu duyduğumda tek bir soru beliriyor:
Bu öfke gerçekten ilimden mi geliyor, yoksa miras alınmış bir taassuptan mı?
Çünkü insan önce kendi hayatına bakmalı.
Ahlakına bakmalı. Düşüncesini ne kadar olgunlaştırdığına bakmalı.
Sonra başkasının tarihini yargılamalı.
Ve ben açıkça söylüyorum:
Ben “kimse alınmasın diye hakikati susturma” anlayışını reddediyorum.
Kim olursa olsun.
Muaviye de olsa, Yezid de olsa, Hz. Âişe de olsa, Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman da olsa…
Tarihi konuşalım.
Fiilleri konuşalım. Sorumlulukları konuşalım.
Ama kimseyi putlaştırmayalım. Kimseyi de hakaret ederek küçültmeye çalışmayalım.
Çünkü Müslümanın ölçüsü şudur:
Sevdiğini savunurken adaleti kaybetmeyecek.
Eleştirdiğine karşı da ahlakını kaybetmeyecek.
Aksi hâlde savunduğumuz şey İslam’ın ölçüsü değil, kendi taassubumuz olur.
News
