Din Burada… Peki Müslüman Nerede?
Camiler doluyor ama vicdanlar boş kalıyor.
Sayılar artıyor ama şahitlik kayboluyor.
Din mekânda duruyor; Müslüman ise hayatta görünmez hale geliyor. Asıl soru şu: İbadet bizi neye dönüştürüyor?
Sabahın Sessizliğinde Bir Soru?
Mahalle yeni uyanıyor.
Ezan okunuyor. Kamet getiriliyor. İmamın arkasında iki ya da üç yaşlı amca…
Bu manzara tembellik değil, unutkanlık değil; uzun süredir devam eden derin bir kopuşun işaretidir.
Aynı cami cuma günü dolup taşar. Bu bir başarı değildir; sadece kültürel bir alışkanlığın, politik bir ritüelin doğal sonucudur.
Cuma, çoğu insan için görünürlük sağlar; “Ben buradayım” deme fırsatıdır.
“Üç cuma namazını terk eden dini terk etmiş olur” uyarısı bile çoğu zihin için iman derinliği değil, sosyal alarm üretir.
İnsanlar bunu “Katıl, görün, desinler” diye yorumlar.
Behlûl Dânâ’nın Aynası
Hârûn Reşîd’in isteği üzerine Behlûl, akşam namazını kılanları saraya getirmek için camiye gider.
Namaz biter, cemaat dağılır.
Behlûl yalnızca birkaç kişiyle döner.
“Cami doluydu, diğerleri nerede?” diye soran Hârûn Reşîd’e şu cevabı verir: “İmam hangi sûreden hangi âyetleri okudu diye sordum. Sadece bunlar bildi. Diğerleri namaza katıldı ama namazın içinde değildi.”
Bismillâhirrahmânirrahîm
“Müminler gerçekten kurtuluşa ermişlerdir.
Onlar ki namazlarında huşu sahibidirler.”
(Mü’minûn: 23, 1-2)
Bir mekânın dolu olması, oradan çıkan insanın dönüştüğü anlamına gelmez.
Dönüşüm sayıyla değil, tutumla ölçülür.
Cuma Çıkışı: Asıl Ölçü
Sokak taşar. Kalabalık akar. Ama aynı anda şehirde, ülkede, dünyada bir şey olur:
– Güçlü zayıfı ezer,
– Kul hakkı çiğnenir,
– Haksızlık görünür ama kimse konuşmaz
Namazı bitiren eller temizdir; vicdanlar kirli kalır.
Kaçı “Burada yanlış var” diyebiliyor?
Kaçı susmanın bedelini göze alıyor?
Eğer cevap “çok az” ise, o cami dolu olabilir ama şahitlik üretmiyordur.
Bismillâhirrahmânirrahîm
“İnsanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmet oldunuz; iyiliği emreder, kötülükten sakındırırsınız.”
(Âl-i İmrân: 3, 110)
Bu ayet kalabalığı değil, risk alan duruşu tarif eder.
Sayılar Artıyor, Ahlâk Azalıyor
Son yirmi yılda din zayıflatılmadı; aksine kurumsallaştırıldı:
– 150 bin din görevlisi,
– 100’ü aşkın ilahiyat fakültesi,
– 300 bini aşan ilahiyat öğrencisi,
– 1600’den fazla imam hatip,
– 500 bine yakın imam hatip öğrencisi…
Bu kadar temas neden ahlâka dönüşmüyor?
Cevap ağırdır:
Bilgiyi çoğalttık, sorumluluğu çoğaltmadık.
İlahiyat: Bilgi Var, Bedel Yok
Mezun olan kişi ayeti bilir, hadisi bilir; ama bu bilgiyi susmak için kullanır.
Bismillâhirrahmânirrahîm
“Kendilerine kitap yüklenip de sonra onu taşımayanların durumu, kitap yüklü merkepler gibidir.”
(Cuma: 62, 5)
Bilgi var ama yük taşınmıyor.
Metin var ama ahlâk yok.
Kur’an Kursları: Okunan Metin, Yaşanmayan Hesap
“Nice Kur’an okuyan vardır ki, Kur’an ona lanet eder.” (Dârimî)
“Delilleri gizleyenlere Allah lanet eder.” (Bakara: 159)
Ezberi küçümsemez; ezberle hayat arasındaki kopuşu mahkûm eder.
Din Görevlisi: Şahit mi, Uyumlu Memur mu?
Eğer şahitlik yoksa, yapı şunu öğretir:
Susmak hikmettir.
Uyum sağlamak takvadır.
Bismillâhirrahmânirrahîm
“Zalimlere meyletmeyin, yoksa size ateş dokunur.”
(Hûd: 11, 113)
Sessiz kalmak da meyildir.
Soru ve Teşhis
Bismillâhirrahmânirrahîm
“Niçin yapmadığınız şeyi söylüyorsunuz?”
(Saff: 61, 2)
Teşhis nettir:
Din dili ürettik, ama vahyi taşıyan insan yetiştiremedik.
Vahiy seni rahatlatmak için inmedi; uyarmak için indi.
İyi insanlar elbette vardır; onlar başımızın üstünde.
Ama çoğunluk için Kur’an’ın ölçüsü açıktır:
Çoğunluk masum ilan edilmez; çoğunluk imtihan alanıdır.
Vesselam.
News
