“Meydanların dili olsa” diye bir siyasi deyim vardır.

Bülent Ecevit’in 77’ de ki efsane Taksim Mitingi Cumhuriyet Halk Partisi’ne iktidar yolunu açmıştı.

Geçmişteki Demokrat Parti mitingleri de halkın teveccühü konusunda ipuçları vermişti.

Bu tür büyük siyasi akımlar daha ziyade toplumun sıkışık atmosferinde çıkış yolu olarak görüldü.

14 Mayıs seçimlerine bu açıdan bakıldığında pek çok benzerliklerle karşılaşılabilir.

21 yıllık AK Parti iktidarında yorgunluk, yıpranmışlık, heyecansızlık olmaması zaten düşünülemez.

Bu olumsuzlukların meydanlara yansımasıda haliyle kaçınılmaz olacaktır. 

2015 ve 2018 Seçim meydanlarındaki AK Parti coşkusunu görmediğimiz aşikar.

AK Parti’nin “Büyük İstanbul Mitingini” yapıp yapmayacağıda henüz belli değil.

Oysa Millet İttifakı bütün kozlarını sahaya sürmüş durumda.

Kemal Kılıçdaroğlu ve Meral Akşener ciddi kalabalıklar topluyor.
Bunların yanına iki Büyükşehir Belediye  Başkanı da bağımsız liderler gibi aktif ve ciddi kalabalıklar toplayabiliyorlar.

Tabi ki; meydanların olmazsa olmazı “vaadler”.

İttifaklar; artık son döneme girerken geniş kitlelere verdikleri sözlerle oy toplamak arzusundalar.

Ancak seçim sonrası bu vaadlerin yerine getirilmesi halkın takibinde olacaktır.

Batı medyasının dahi dikkatlerinden kaçmayan bu sözler seçmen üzerinde şimdilik “pembe rüyalar” olarak nitelense de gerçekten uzak görülmekte.

Kısa vadede yeni şehirler ve istihdam, 20 bin dolarlık milli gelir, yüzde beşlik işsizlik oranı şimdilik hayeldan öte değil.

Rahmetli Demirel’in “Kim ne veriyorsa iki katını veriyorum” aşamasına neredeyse gelindi.
Ancak; sonuçta “evdeki hesabın çarşıya uymadığıda” oluyor.