Hz. Fâtıma’nın yüreğini dağlayan ayrılık Allah Rasûlü vefat etmiş, Medine günlerdir tarif edilmesi imkânsız bir hüznün içine bürünmüştü.
Sahabiler, hayatlarının en ağır imtihanını yaşıyorlardı.
Çünkü artık aralarında yürüyen, kendilerine tebessüm eden, dertlerini dinleyen, başlarını okşayan ve her zaman yanlarında olan Allah’ın Resûlü artık yoktu.
Biraz önce hayattaydı…
Sesini duyuyorlardı, yüzüne bakıyorlardı.
Şimdi ise onu kendi elleriyle toprağa emanet etmişlerdi.
Defin işlemi tamamlanmış, sahabeler gözyaşları içinde kabristandan ayrılmaya başlamışlardı.
Enes bin Mâlik (r.a.) şöyle anlatır: “Ben de geri dönerken Peygamberimizin kızı Fâtıma (r.a.) ile karşılaştım. Bana şu soruyu sordu: Ey Enes! Allah Resûlü’nü defnettiniz mi? ‘Evet’ dedim. Üzerine toprak attınız mı? ‘Evet’ dedim.”
Bunun üzerine Fâtıma‘nın yüreğinden kopan şu sözler döküldü: “Ey Enes! Allah Resûlü’nün üzerine toprak atmaya gönlünüz nasıl razı oldu?
Dün onu korumak için etrafında kenetlenmiş, ona bir zarar gelmesin diye kendinizi siper etmiştiniz.
Şimdi nasıl oldu da onu toprağın altında bırakarak geri dönebildiniz?”
Enes bin Mâlik (r.a.), bu sözleri duyunca dayanamadı.
Gözyaşlarına boğuldu. Ağladı… Ağladı…
Çünkü bu sözler yalnızca bir kızın babasına duyduğu özlemin ifadesi değildi.
Aynı zamanda Allah Rasûlü‘nün ardından yaşanan büyük ayrılığın, yüreklerde açtığı derin yaranın bir ifadesiydi.
Düşünün…
Hz. Fâtıma (r.a.), için artık babasının kapısını çalmak, onun mübarek yüzünü görmek, sesini duymak mümkün değildi.
Ne zaman özlese yanına gidebileceği, ne zaman üzülse derdini anlatabileceği babası artık yoktu. Sahabeler için de durum farklı değildi. Onlar artık sabah mescide geldiklerinde Allah Rasûlü‘nü namaz kıldırırken göremeyecek, bir meselede anlaşmazlığa düştüklerinde ona danışamayacak, bir dertleri olduğunda onun merhamet dolu bakışlarıyla teselli bulamayacaklardı. Medine’nin sokakları da aynıydı…
Mescid-i Nebevî yerindeydi…
Evler, hurmalıklar, yollar değişmemişti.
Ama Medine artık eski Medine değildi. Çünkü o şehirden Allah Rasûlü ayrılmıştı.
İnsan bazen bir ayrılığın büyüklüğünü, geride bıraktığı boşluğa bakınca anlar.
İşte sahâbe de o gün hayatlarının en büyük boşluğuyla baş başa kalmıştı. Hz. Rssalullah‘ın ümmetine bıraktığı miras hâlâ aramızda Kur’an, sünnet, güzel ahlâk ve Allah‘a giden yolun aydınlığı…
Bugün bizler onu gözlerimizle görmedik, mübarek sesini kulaklarımızla işitmedik.
Fakat ona iman ettik, onu sevdik ve onun ümmetinden olmayı Rabbimizin büyük bir nimeti olarak bildik.
Ne mutlu onu görmeden sevenlere, sünnetine sarılanlara ve ahirette onunla buluşmayı en büyük özlem bilenlere!
Allah’ım!
Kalplerimize Resûlullah’ın sevgisini yerleştir.
Bizi onun yolundan ayırma.
Kıyamet günü onun şefaatine nail eyle. Cennette bizleri ona, ailesine ve sadık sahabelerine komşu eyle.
Allah’ım!
Dünyada göremediğimiz o mübarek yüzü, cennette görmeyi bizlere nasip eyle. Amin.
Peygamber Efendimiz ﷺ döneminde mescidi temizleyen siyahi bir kadın vefat etti.
Sahabeler onu defnettiler ancak Resûlullah‘a ﷺ haber vermediler.
Bir gün Efendimiz, ﷺ kadını göremeyince onu sordu.
“Vefat etti” denilince:
“Bana haber verseydiniz ya!
Bana onun kabrini gösterin.” buyurdu.
Ve kabrine giderek cenaze namazını kıldı. (Buhârî)
Ne büyük bir merhamet, ne eşsiz bir vefa! İnsanların belki de önemsemediği bir insanın yokluğunu Allah‘ın Resûlü ﷺ fark etmişti.
Çünkü onun nazarında insanın değeri makamıyla, servetiyle ve şöhretiyle değil; imanı, samimiyeti ve güzel amelleriyle ölçülüyordu.
Ne yazık ki bugün insanları çoğu zaman makamlarına ve zenginliklerine göre değerlendiriyoruz.
Oysa ölüm geldiğinde zenginle fakir aynı kefene sarılır, herkes dünyadaki bütün unvanlarını geride bırakır.
Rabbimiz şöyle buyuruyor: “Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin.” (Âl-i İmrân, 31)
Allah sevgisi, yalnızca dille ifade edilen bir iddia değildir.
Resûlullah’ı ﷺ sevmek; onun merhametini, tevazusunu, adaletini ve güzel ahlâkını hayatımıza taşımaktır.
Sünnet, geçmişte kalmış bir hatıra değil; bugün ailemizde, işimizde ve insanlarla olan ilişkilerimizde yaşatmamız gereken bir hayat rehberidir.
Öyleyse kendimize soralım: Mescidi temizleyen o mütevazı kadını fark eden bir Peygamber’in ümmetiyiz.
Peki, biz bugün çevremizdeki kaç yoksulun, kaç kimsesizin, kaç yalnız insanın farkındayız?
Bir insanın değeri, arkasından kaç kişinin yürüdüğüyle değil, yaşarken kaç gönle dokunduğuyla anlaşılır.
Rabbim bizleri Resûlullah‘ın ﷺ ahlâkıyla yaşayan, insanları küçümsemeyen, yoksulları gözeten ve kimsenin görmediği yerde bile iyilik yapabilen kullarından eylesin. Unutmayalım!
İnsanların gözünde büyük olmak değil, Allah katında değerli olmak önemlidir.
Bir Kral, bir gün avlanırken yanlışlıkla parmağını kaybeder.
Yanında bulunan veziri ona şöyle der: “Belki de bunda bir hayır vardır.”
Kral, bu söze öfkelenir ve vezirini zindana attırır.
Vezir ise, bütün bu olanlara rağmen sakinliğini koruyarak şöyle der: “Belki de bunda da bir hayır vardır.”
Aradan zaman geçer.
Kral, bir gün ava çıktığında başka bir topluluğun eline esir düşer.
Onlar da Kral’ı kurban etmek isterler.
Ancak parmağının eksik olduğunu görünce onu kusurlu sayarak serbest bırakırlar.
Sarayına dönen Kral, vezirini zindandan çıkarır ve ona sorar: “Benim parmağımın kesilmesinde nasıl bir hayır olduğunu şimdi anladım. Peki, senin hapsedilmende nasıl bir hayır vardı?”
Vezir tebessüm ederek cevap verir: “Efendim, eğer beni zindana atmasaydınız sizinle birlikte ava gelecektim.
Siz parmağınız eksik olduğu için kurtuldunuz. Ben ise sağlam olduğum için kurban edilecektim.
Demek ki, sizin kaybınız da, benim hapsedilmem de birer kurtuluşmuş.”
Güzel müslüman olmak ve güzel yaşamak…
Dostlar!
Bu kıssa bize çok önemli bir hakikati hatırlatıyor: İnsan her olayın ardındaki hikmeti hemen anlayamaz.
Bazen üzüldüğümüz bir hadise bizi daha büyük bir sıkıntıdan korur, bazen kaybettiğimizi sandığımız bir şey aslında bizim için bir kurtuluşa vesile olur.
Çünkü insan yalnızca gördüğünü bilir. Rabbimiz ise, görüneni de, görünmeyeni de bilir.
İşte mü’minin gönlünü huzurlu kılan da şudur: Her şartta Allah’a güvenmek, sabretmek ve O’nun takdirinde bir hayır olduğuna inanmaktır.
Ancak güzel bir müslüman olmak yalnızca başımıza gelenlere sabretmekten ibaret değildir.
İslam’ı hayatımızın her alanında yaşamalı, ahlakımızla, davranışlarımızla ve insanlara yaklaşımımızla da örnek olmalıyız.
İnsanlar bazen sözlerimizden çok hâlimize bakarak bizi tanırlar.
Öyleyse gönülleri incitmeyelim, kırık kalplere dokunalım, sevgiyi ve merhameti hayatımızın bir parçası hâline getirelim.
Dostlar!
Bugün dünyamızdan Allah’ı hatırlatan, gönüllere huzur veren, insanlara iyiliği ve güzel ahlakı yaşatan gönül insanlarına ihtiyacı var.
Öyle insanlar vardır ki, bulundukları yere huzur taşır, kararan gönüllere ışık olur, umudunu kaybedenlere yeniden umut verirler.
Keşke her beldede böyle gönül insanları olsa.
Çünkü bugün yalnızca şehirlerin değil, gönüllerin de aydınlanmaya ihtiyacı var.
İnsanlık, Rabbani iklimden uzaklaştıkça huzurunu kaybediyor; merhametin yerini hırs, sevginin yerini bencillik, kardeşliğin yerini kırgınlık alıyor.
Her şeyde bir hikmet vardır…
Dostlar!
Şimdi sizlere aynı hakikati anlatan, sabrın ve tevekkülün ne kadar büyük bir nimet olduğunu gösteren başka bir kıssa anlatmak istiyorum.
Rivayet edilen bir kıssada, çölde yaşayan bir adamın başından geçenler anlatılır.
Bu adam, Allah’ın takdir ettiği her şey için, “Bunda mutlaka bir hayır vardır.” dermiş.
Bir merkebi, kendilerini koruyan bir köpeği ve sabahları öten bir horozu varmış.
Günlerden bir gün aç bir kurt gelip merkebini parçalamış.
Ailesi üzülmüş ama adam yine: “Bunda da bir hayır vardır.” demiş.
Bir süre sonra horozu ölmüş.
Ardından köpeği de ölmüş.
Ailesi artık dayanamayıp ona şöyle demiş: “Her şeyimizi kaybettik. Merkebimiz, horozumuz, köpeğimiz gitti.
Hâlâ bunda bir hayır olduğunu söylüyorsun. Nasıl bir hayır olabilir ki?”
Adam yine tevekkülle: “Belki de bizim göremediğimiz bir hayır vardır.” diye cevap vermiş.
Ertesi sabah, gece düşmanların bölgeye geldiğini, evleri ve malları yağmalayıp insanları öldürdüğünü öğrenmişler.
Ancak hayvanların sesleri olmadığı için düşmanlar onların yaşadığı yeri fark edememişler.
Böylece kaybettiklerinin aslında kendileri için bir kurtuluş vesilesi olduğunu anlamışlar.
Ey Gönül!
Hayatta bazen öyle şeyler yaşarız ki,gözlerimiz dolar, yüreğimiz daralır.
Bir kapı yüzümüze kapanınca üzülür, çok istediğimiz bir şey gerçekleşmeyince kendimizi çaresiz hissederiz.
Kaybettiklerimizin ardından içimiz yanar, “Neden böyle oldu?” diye düşünür dururuz.
Oysa biz yalnızca bugünü görürüz.
Yarın ne olacağını, yaşadığımız olayların ardında nasıl bir hikmet saklandığını bilemeyiz.
Belki de çok istediğin hâlde kavuşamadığımız şey, seni büyük bir üzüntüden koruyordu.
Belki kapanan bir kapı, senin için daha hayırlı bir kapının açılmasına vesile olacaktı.
Belki de bugün gözyaşı döktüğün bir imtihan, yarın Rabbine daha yakın olmanın sebebi olacaktı.
Unutma ki! İnsan her şeyi bilemez.
Bazen bir ayrılığın, bir kaybın, bir gecikmenin ardında bizim aklımızın ermediği nice hikmetler vardır.
Bazen Allah, senden bir şeyi alarak seni başka bir sıkıntıdan korur.
Bazen çok istediğin bir şeyi nasip etmeyerek sana bilmediğin bir iyilikte bulunur.
Bazen de sabretmeni istediği bir imtihanla gönlünü olgunlaştırır. Öyleyse ey gönül!
Her şey istediğin gibi gitmediğinde hemen ümitsizliğe kapılma.
Her gecikmeyi mahrumiyet, her kaybı felaket, her kapanan kapıyı son olarak görme.
Sabret, dua et ve Rabbine güven…
Çünkü sen göremesen de O görür.
Sen bilemesen de O, bilir.
Sen bugün bir olayın yalnızca görünen yüzünü yaşarken, Allah onun öncesini de sonrasını da bilir.
Bazen bir kayıp, aslında bir kurtuluştur. Bazen bir ayrılık, bir korunmadır.
Bazen de gözyaşlarıyla karşıladığın bir gün, yıllar sonra şükürle hatırlayacağın bir rahmettir.
Yeter ki kalbini isyandan uzak tut, umudunu kaybetme ve Rabbinden güzel düşünmeyi bırakma.
Olur ki bir şey sizin hoşunuza gitmezken, o sizin için hayırlı olur.
Olur ki bir şeyi de seversiniz, hâlbuki o sizin için kötüdür.
“Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (Bakara, 216)
Bazen hayatın önümüze çıkardığı engelleri ceza, kayıpları mahrumiyet sanırız.
Oysa belki de onlar, henüz göremediğimiz bir rahmetin başlangıcıdır.
Yeter ki Rabbimize güvenmeyi ve O’nun hikmetine teslim olmayı bilelim.
Sultan I. Ahmed, devletin içine düştüğü bazı sıkıntılar sebebiyle şeyhülislam Hocazade Mehmed efendiye mektup yazar:
“Devlette ve toplumdaki bozulmanın ve kargaşanın sebebi nedir?”
Şeyhülislam padişaha kısa ve öz bir cevap yazar:
“Bu işten bana ne! Bu iş beni ne alakadar eder!”
Padişah, şeyhülislamı derhal huzura çağırtıp: “Benim için bu kadar mühim olan bir işte nasıl “bana ne” deyip “cevap vermezsin” diye onu azarlar!
Şeyhülislam şöyle der: “Hayır!
Bilakis, sorunuza en doğru ve en isabetli cevabı verdim!
Bir milleti içten içe çökerten sessiz felaket, nemelazımcılıktır.
Bir ülkede siyasetçiler, bürokratlar, âlimler ve toplumun diğer fertleri yalnızca kendi çıkarlarını gözetir, toplumu ilgilendiren kötülükler karşısında ‘Bana ne!’ diyerek sorumluluktan kaçınır ve genel fayda yerine, şahsî menfaatlerini ön planda tutarlarsa, toplumsal bozulma kaçınılmaz olur.
Bu ülkede herkes ‘Bana ne!’ diyor.
Ben de sorunun kaynağını size cevaben yazdım.”
(Makalat kevseri)
Bir yerde zulüm işlenir, bir yerde yetimin hakkı yenir, bir yerde rüşvet yaygınlaşır, bir yerde adalet yerde sürünür, başka bir yerde yalan, haksızlık ve ahlâksızlık normalleşir. Bütün bunlar yaşanırken insanlar da susmayı tercih eder.
Sonra da utanmadan şu soruları sorarlar: “Bu toplum neden bozuldu?
Bu devlet neden zayıfladı?
Bunca sıkıntının sebebi nedir?”
Oysa bir toplum, yalnızca kötülük yapanların yüzünden değil, kötülük karşısında susup seyirci kalanların duyarsızlığı yüzünden de çöküşe sürüklenir.
“Onlar, (İsrail oğulları) işledikleri kötülükten, birbirini vazgeçirmeye çalışmazlardı. Andolsun yaptıkları ne kötüdür!” (Maide, 79)
Kötülüğün varlığı kadar, kötülüğe karşı toplumsal tepkinin ortadan kalkması da yıkıcıdır.
Ben işime bakarım, siyasete karışmam.
“Haksızlık bana yapılmadığı sürece sorun yok” gibi süfli gerekçelerle haramın normalleşmesi, haksızlığın alışkanlığa dönüşmesi ve yanlışın sorgulanamaz hâle gelmesi, bir toplumun en büyük felaketidir!
“Din adamları ve âlimleri onları, günah olan sözleri söylemekten ve haram yemekten men etselerdi ya!” (Maide, 63)
Bir toplumda kötülük yaygınlaşırken, hakikati bilen ve topluma yol göstermesi gereken insanlar neden susar?
Haram kazanç sadece kazanan kişinin değil, o kazancı meşrulaştıran ve haksızlığa göz yuman toplumsal yapının da meselesidir.
Güçlülerin yanlışları çıkar uğruna haklı gösteriliyorsa, orada yalnızca adalet değil, toplumun ahlâkî sınırları da aşınmış demektir.
Resulullah Efendimiz:
“Aralarında günahlar işlenip de (bu durumu) değiştirmeye güçleri yettiği halde değiştirmeyenlere, onlar ölmeden önce Allah hepsine bir azap isabet ettirir.” (Taberani)
“Bir toplumun ahlâkî çöküşü, yalnızca kötülük yapanların çoğalmasıyla değil, iyiliği savunması gerekenlerin susmasıyla da hızlanır.
“İsrailoğulları günahlara düştüklerinde, âlimleri onları bundan sakındırdı.
Fakat onlar vazgeçmediler.
Bunun üzerine âlimleri onlarla birlikte oturmaya, onlarla birlikte yiyip içmeye devam ettiler. Bunun sonucunda Allah Teâlâ onların kalplerini birbirine benzetti.” (İbni Mace)
Bir insan önce kötülüğe karşı çıkar, sonra ona sessiz kalır, en sonunda da onunla yaşamaya alışırsa ahlâkî duruşunu kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyadır.
Makam, dostluk ve menfaat ilişkileri hakikatin önüne geçmemelidir.
Kötülükle sürekli uzlaşmak, insanın ahlâkî duyarlılığını köreltebilir.
Asıl tehlike; kötülüğün varlığı kadar, insanların artık kötülükten rahatsız olmamaya başlamasıdır.
“Emanet kaybedilince kıyameti bekleyin.” “Emanet nasıl kaybolur?” diye sordular. “İşler ehil olmayanlara teslim edilince” diye cevapladı. (Buhari)
Resulullah Efendimiz:
“Gençlerinizin fıska düştüğü, kadınlarınızın azdığı zaman haliniz nice olur? Ey Allah’ın Resulü, böyle bir hal olur mu?”
“Evet, hatta daha beteri! olacaktır.” (Müsned ebi yala)
Günümüzde bu hadislerin yansımaları; ahlâkî yozlaşma, bağımlılıklar, aile bağlarının zayıflaması, şiddet, sorumsuzluk ve değerlerin çıkarlar uğruna terk edilmesinde görülmektedir.
Bir toplumun gerçek gücü ekonomik ve teknolojik gelişmişliği değil, ahlâkını, vicdanını ve adaletini koruyabilmesidir.
“İyiliği emretmediğiniz, kötülüğü de engellemediğiniz zaman haliniz nasıl olur?” Ey Allah’ın Resulü, böyle bir hal olur mu?”
“Evet, hatta daha beteri!” olacaktır. (Müsned ebi yala)
Toplumsal sessizlik…
Bugün bir toplumda haksızlık karşısında susmak, yolsuzluğu normal görmek, zulme uğrayanı yalnız bırakmak, aile de ve eğitimde ahlâkî sorumlulukları ihmal etmek bu hadisin üzerinde düşündürdüğü en temel meseleler arasındadır.
“Kötülüğü emredip, iyiliği yasakladığınız zaman haliniz nice olur? Ey Allah’ın Resulü, böyle bir hal olur mu?
Evet, hatta daha beteri olacaktır!”
(Müsned ebi yala)
Çöküşün en kritik eşiği değerlerin tersyüz edilmesidir.
Bir toplum önce kötülüğü işlemeye başlar, sonra kötülük karşısında susar, en sonunda da kötülüğü savunup,iyiliğe karşı çıkar hâle gelebilir.
Artık günah: Özgürlük, hayâ baskı, iffet: Gericilik, dindarlı: Tehlike olarak sunulur.
“Ma’rufu münker, münkeri de ma’ruf addettiğiniz zaman haliniz nasıl olur? “Ey Allah’ın Resulü!
Bu mutlaka olacak mı?” diye sordular.
“Evet, olacak!” buyurdular.”
(Müsned ebi yala)
Tüm algıların çöküşü; dürüstlüğün saflık, adaleti savunmanın güçlülerin düzenini bozmak, kul hakkını gözetmenin fırsatları kaçırmak, aile sorumluluğunun özgürlüğe engel olmak, mazlumun yanında durmanın ise tarafgirlik olarak görüldüğü bir toplumda artık yalnızca değerler değil, doğru ile yanlış arasındaki ölçüler de çökmüş demektir!
Öyleyse bedenimiz namazda olduğu hâlde, kalbimiz neden dünyanın telaşında dolaşıyor?
Peygamber Efendimiz ﷺ ihsanı şöyle tarif etmiştir: “Allah’a O’nu görüyormuş gibi kulluk etmendir. Sen O’nu görmesen de O seni görmektedir.” (Müslim, 8)
Ey gönül!
Namazını aceleyle bitirmen gereken bir görev gibi görme.
Her namaz, Rabbine yönelmen için size verilmiş kıymetli bir fırsattır.
Tekbir aldığımızda dünyayı biraz olsun geride bırakalım.
Rükûda kulluğunu, secdede Allah‘a olan ihtiyacı hissedelim.
Çünkü insanlar bazen en içten dualarını, kimsenin duymadığı bir sessizlik içinde secdede eder.
Ne güçlü görünmeye çalışalım ne de gözyaşlarını saklayalım.
Günahlarını, pişmanlıklarını, korkularını ve umutlarını Rabbimize açalım.
Çünkü O, kalbinin en derininde sakladıklarını da bilir.
Unutma!
İnsanlar sizi terk edebilir, dostlarınız sizi anlayamayabilir, kapılar yüzümüze kapanabilir; fakat Allah’a sığınan bir kul, rahmet kapısının kendisine her zaman açık olduğunu bilir.
Rabbimize Dua…
Allah’ım!
Bazen kalbimiz öyle yoruluyor ki, ne söyleyeceğimizi, derdimizi nasıl anlatacağımızı bilemiyoruz.
İçimize attığımız acıları, kimseye gösteremediğimiz gözyaşlarını sen biliyor ve görüyorsun.
Gözyaşlarımızı rahmetine vesile, dualarımızı da kabul eyle.
Günahlarımızı bağışla, gönlümüzdeki sıkıntıları gider, içimize huzur ver. Allah’ım, bizi dünya telaşına kapılıp namazını unutanlardan değil, her sıkıntıda sana yönelen kullarından eyle.
